II OZ 145/17

Dnia 22 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 888/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 888/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Łodzi odmówił skarżącemu R. P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że w dniu 15 listopada 2016 r. do WSA w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga R. P. na ww. decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2016 r. Formułując wnioski procesowe pełnomocnik skarżącego argumentował, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez realizację inwestycji w postaci elektrowni wiatrowej zachodzić będzie zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak i nastąpią trudne do odwrócenia skutki. W sytuacji, gdy jeszcze w toku postępowania sądowego zostanie wybudowana i uruchomiona elektrownia wiatrowa, to niewątpliwie zacznie ona oddziaływać na nieruchomości strony w sposób dla niej uciążliwy, szczególnie poprzez emisję hałasu, pól elektromagnetycznych, błysków. Skutków oddziaływania nie będzie można odwrócić w razie późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji i doprowadzenia do rozbiórki niepożądanej i szkodliwej dla środowiska naturalnego oraz ludzi elektrowni wiatrowej. Szkody powstałe w okresie funkcjonowania elektrowni nie dadzą się już naprawić, zatem spełniona jest przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo pełnomocnik strony zwrócił uwagę m.in., że ucierpi flora terenu, na który oddziaływać będzie elektrownia, zostanie zaburzona estetyka terenu, oddziaływanie elektrowni będzie miało negatywny wpływ na obszar Natura 2000 i przelatujące ptactwo. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, że realizacja przedmiotowej inwestycji może narazić go na niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "Ppsa"). Zdaniem tegoż sądu trudno było uznać, że pozbawione szerszego uzasadnienia ogólnikowe twierdzenia strony, iż w następstwie wykonania decyzji powstaną trudne do odwrócenia skutki, mogą stanowić podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej. Zażaleniem – reprezentowany przez pełnomocnika – R. P. zaskarżył ww. postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 Ppsa, polegające na odmowie wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy skarżący uprawdopodobnił, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, polegających na: - emisji hałasu, pól elektromagnetycznych, błysków; - ucierpi flora terenu, na który będzie oddziaływała elektrownia, przede wszystkim rośliny okopowe, ziemniaki pod osłonami, które uprawiane są zarówno przez skarżących, jak i ich sąsiadów; - zostanie zaburzona estetyka terenu, krajobrazu, na którym powstanie elektrownia; - elektrownia zagrozi ptakom migrującym, którym drogi przelotowe przechodzą w miejscu, w którym ma powstać elektrownia; - oddziaływanie elektrowni wiatrowej skumuluje się z oddziaływaniem już istniejących elektrowni wiatrowych, które są usytuowane ok. 600 m od elektrowni, a nie jak to wynika z akt niniejszej sprawy 15 kilometrów i 3 kilometry; - oddziaływanie elektrowni będzie miało negatywny wpływ na obszar Natura 2000 i przylatujące ptaki, kormorany, łabędzie, gęsi, żurawie, bociany oraz zbiornik Jeziorsko, i w konsekwencji zostały spełnione wszystkie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co obligowało sąd wojewódzki do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego strona skarżąca wnosi o: 1. zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Sieradzkiego N [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca podnosi, że w sposób prawidłowy wykonała spoczywający na niej obowiązek dowodowy, co winno obligować WSA w Łodzi do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 Ppsa stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca żądając wstrzymania wykonania decyzji nie wywiązała się z obowiązku wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji w sposób odpowiadający wymogom z art. 61 § 3 Ppsa rozważył wskazane przez stronę skarżącą okoliczności, w sposób prawidłowy zakwalifikował, jako niespełniające przesłanek przewidzianych tym przepisem, skutkujących koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jak trafnie przyjął sąd I instancji - nie można uznać ogólnych twierdzeń strony skarżącej, że wstrzymanie uważa za konieczne z uwagi na zaskarżenie wydanej decyzji do sądu i ewentualność jej uchylenia. Tymczasem – jak już podniesiono – strona skarżąca powinna podać we wniosku określone okoliczności, ale także chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uzasadnienia złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, uniemożliwia Sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że analizą objęte są argumenty podane przez stronę, stąd winne one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu. Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie uprawdopodobniła dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki trudne do odwrócenia, czy narazi ją na szkodę. Wykonanie obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę, które może zostać usunięte z mocą wsteczną z obrotu prawnego, odbywa się wyłącznie na ryzyko inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie strony skarżącej. Odnośnie natomiast argumentacji zażalenia wskazać trzeba, że kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko została ostatecznie rozstrzygnięta w decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, oddalił zażalenie.