II OZ 155/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ludwik Żukowski po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. K. i K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 883/05 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. i K. K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 12 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego o funkcji rekreacyjnej p o s t a n a w i a zażalenie oddalić Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 883/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez E.i K. K. decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 12 maja 2005 r. nr [...], którą nakazano skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego o funkcji rekreacyjnej w związku ze wzniesieniem go bez wymaganego pozwolenia na budowę. Uzasadniając to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że w treści zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie powołali się na żaden argument, który mógłby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Sąd zauważył przy tym, że stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie takiego wniosku jest uzależnione od wykazania przez skarżących, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie podjęli próby umotywowania wniosku, a Sąd nie jest uprawniony do poszukiwania z urzędu argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Z postanowieniem tym nie zgodzili się skarżący E. i K. K. składając na nie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zażaleniu zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. W ich bowiem ocenie, skoro Sąd dopatrzył się braku uzasadnienia wniosku, powinien był wezwać do jego sporządzenia lub uzupełnienia. Niezależnie od tego, według skarżących, wystarczającej wiedzy na temat przesłanek wstrzymania wykonania decyzji dostarczała treść uzasadnienia decyzji. Dodatkowo skarżący wskazali w zażaleniu, że wysokość szkody, jaka wiąże się z wykonaniem decyzji wynosi 25 000 zł i odpowiada wartości obiektu, względem którego orzeczono nakaz rozbiórki. Podnieśli także, iż na skutek choroby K. K. wydali już własne oszczędności, co udokumentowali kartami leczenia szpitalnego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz – alternatywnie – o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku nie ustosunkował się do złożonego zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że nie mają racji skarżący twierdząc, iż Sąd I instancji obowiązany był wzywać ich do sporządzenia lub uzupełnienia uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W interesie skarżących jest dostarczyć sądowi argumentów przekonujących o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia i wykazać, że zaszła co najmniej jedna z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko wyrażone w swoim dotychczasowym orzecznictwie, zgodnie z którym brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia uniemożliwia jego merytoryczne zbadanie. Obowiązkiem sądu jest wyłącznie ocena zaprezentowanych przez stronę argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania co do przesłanek tego wstrzymania (zob. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Z tych względów bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 49 § 1 p.p.s.a. w zakresie, w jakim przepis ten zobowiązuje sąd do wyzywania stron do usunięcia braków formalnych pisma. Zarówno całkowity brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i sporządzenie tego uzasadnienia w sposób nie dostarczający racji za uwzględnieniem wniosku – obciążają stronę. Nie są tym samym brakami formalnymi tego wniosku, gdyż Sąd, wbrew poglądowi skarżących jest w stanie nadać mu bieg w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz poddać ocenie jego uzasadnienie w takim kształcie, jaki nadali mu skarżący. Poza sporem pozostaje, że złożony przez E. i K. K. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał żadnego uzasadnienia. Dopiero w zażaleniu skarżący zaznaczyli, że wartość obiektu, który wznieśli bez pozwolenia na budowę wynosi 25 000 zł, zaś K. K. często korzysta z opieki szpitalnej w związku ze swoją chorobą. Również jednak i te motywy zażalenia nie mogą podważyć legalności zaskarżonego postanowienia oraz spowodować uwzględnienia zażalenia. Przede wszystkim, wartości budynku podlegającego rozbiórce nie należy utożsamiać z wysokością szkody, jaką skarżący mogliby ponieść wykonując zaskarżoną decyzję. Budynek, względem którego orzeczono nakaz rozbiórki jest drewnianą, lekką, przenośną konstrukcją. Może być względnie niewielkim nakładem rozebrany, a następnie legalnie przeniesiony w inne miejsce. Nawet gdyby skarżący nie mieli zamiaru go przenosić, nadaje się on do zbycia po rozmontowaniu elementów, z których się składa. Niezależnie od tych argumentów, obiekt podlegający nakazowi rozbiórki pełnił funkcję rekreacyjno-wypoczynkową dla obydwojga skarżących. Zlokalizowany w tym celu został w pobliżu jeziora i wyposażony w tarasy widokowe. W ocenie Sądu tak nieznaczne zawężenie sposobów spędzania wolnego czasu, jakie wynika z wykonania nakazu rozbiórki w żadnym wypadku nie czyni zadość wymogom określonym w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia może być wyłącznie: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W badanej sprawie zachodziły okoliczności przesądzające o braku tych przesłanek. Jak już zaznaczono, brak trwałego związania obiektu z gruntem uniemożliwia traktowanie jego rozbiórki jako zdarzenia trudnego do odwrócenia. Zdatność konstrukcji tego obiektu do demontażu oraz zbycia powoduje, że koszt związany z wykonaniem zaskarżonej decyzji sprowadzi się do kosztu jego przeniesienia w inne miejsce, nie zaś do utraty wartości materiałów wykorzystanych do jego wzniesienia, jak błędnie argumentują skarżący. Sąd nie dopatrzył się też w badanej sprawie związku pomiędzy chorobą skarżącego K. K. a koniecznością utrzymania stwierdzonego ostateczną decyzją stanu samowoli budowlanej. Przy zdrowiu pozostaje przecież skarżąca E. K., która może poczynić starania o właściwy przebieg rozbiórki obiektu. Mając powyższe na względzie, należało w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.