II OZ 1650/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 790/17 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z [...] maja 2017 r. znak [...] w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 9 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił J.K. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z [...] maja 2017 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w tej sprawie. Przede wszystkim podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia uwzględniając stan prawny i faktyczny z daty jego wydania. Nie ulega natomiast wątpliwości, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił akta sprawy i treść wniesionej skargi zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony, co uniemożliwiało ocenę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że wyegzekwowanie obowiązku rozbiórki ze swojej istoty wiąże się z trudnymi do odwrócenia skutkami. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku decyzja nakazująca rozbiórkę podlega, niejako "automatycznie", wstrzymaniu w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W tej sprawie zakres rozbiórki określony w zaskarżonej decyzji nie pozwalał na przyjęcie, że rozbiórka części hali namiotowej o wymiarach 4.5 na 6 m spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Oceny tej nie zmienia również argumentacja zażalenia. Skarżący powołał się na bliżej nieokreślone skutki finansowe i utratę płynności finansowej jego firmy, nie odnosząc tego w żaden sposób do konkretnych kwot związanych z jednej strony z rozbiórką, a z drugiej ze swoją sytuacją finansową. Bez znaczenia jest również, że skarżący obawia się wykonania zastępczego, ponieważ rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie zostało jeszcze wydane. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 61 § 3 oraz w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.