II OZ 168/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 października 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1014/17 ze skargi M. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1014/17 ze skargi M. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, że skarżący nie domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a jedynie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w [...] z dnia[...].10.2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] nakazującej M. C. doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę wykonanego ocieplenia trzech ścian - od strony ul. [...] oraz podwórza budynku mieszkalnego przy ul. [...] w[...]. Ponadto, nawet gdyby skarżący domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, to taki wniosek nie zasługiwałby na uwzględnienie, gdyż decyzja odmawiająca stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Odmowa stwierdzenia wygaśnięcia danej decyzji w żaden sposób nie oddziałuje na decyzję o stwierdzenie wygaśnięcia której wniesiono. Decyzja ta pozostaje bowiem nadal w obrocie prawnymi i wywołuje skutek. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazany przepis umożliwia sądowi wstrzymanie nie tylko aktu będącego przedmiotem skargi, lecz również innych aktów podjętych w sprawie. Należy wskazać, że granicę orzekania przez sąd administracyjny stanowi stosunek administracyjnoprawny wyznaczający przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a więc sprawa administracyjna w znaczeniu materialnym (por. J.P.Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 291). Przedmiotem orzekania sądu administracyjnego jest sprawa, której granice wyznacza tożsamość elementów podmiotowych – podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków oraz tożsamość przedmiotowa, a więc tożsamość praw i obowiązków opartych na danej podstawie prawnej i faktycznej (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7; T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 300). Tak szerokie materialnoprawne rozumienie pojęcia "sprawy" w zakresie wskazanym w art. 61 § 3 P.p.s.a. powoduje, że wstrzymaniu może podlegać nie tylko zaskarżony akt, ale również akty wydane przez organ I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienia NSA: z 18 marca 2014 r., II OSK 2793/13, z 23 maja 2014 r., II OSK 2809/13). W niniejszej sprawie skarżący domagał się wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w Toruniu z [...] października 2016 r. znak: [...] odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] nakazującej M. C. doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę wykonanego ocieplenia trzech ścian - od strony ul. [...] oraz podwórza budynku mieszkalnego przy ul. [...] w[...]. Wnioskiem skarżący nie objął, jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr[...] , utrzymującej w mocy ww. decyzję PINB z [...] października 2016 r. We wniosku nie domagał się także, wbrew zarzutom zażalenia, wstrzymania wykonania decyzji PINB nakazującej rozbiórkę z [...] listopada 2012 r. Tak skonstruowany wniosek nie pozwalał na jego uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nie wywołałoby skutków pożądanych przez stronę, a polegających na niemożności wyegzekwowania nakazu rozbiórki. Inaczej rzecz ujmując, wstrzymanie wykonania decyzji odmownych (nawet gdyby wniosek dotyczył decyzji zaskarżonej i decyzji organu pierwszej instancji), nie spowoduje, że decyzja nakazująca rozbiórkę docieplenia budynku wydana w trybie zwykłym nie będzie podlegać wykonaniu. Obowiązki nią objęte będą mogły podlegać egzekwowaniu w drodze przymusu państwowego, niezależnie od wstrzymania wykonania ww. decyzji odmownych. W tym miejscu należy wskazać, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie tworzy powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku i tym razem prawidłowego jego sformułowania oraz uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.