II OZ 1684/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 180/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2025 r. nr SKO.4150.795.2024 w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 180/25 odrzucił skargę D. W. (dalej: "skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2025 r., nr SKO.4150.795.2024 w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie: siedmiu odpisów skargi, pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnym oraz wskazanie numeru PESEL i adresu skarżącego. Jednocześnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z tego samego dnia pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W obu przypadkach na wykonanie wezwań zakreślono termin siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 27 marca 2025 r., natomiast termin na uzupełnienie braków skargi upłynął bezskutecznie w dniu 3 kwietnia 2025 r. W efekcie Sąd pierwszej instancji, za zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), odrzucił skargę skarżącego. Zażalenie na postanowienie z dnia 12 maja 2025 r. wniósł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a polegające na uznaniu, że doszło do uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi, w sytuacji nieotrzymania wezwania do ich usunięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował w sprawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucając skargę z uwagi na niewykonanie przez skarżącego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu w zakreślonym terminie. Pełnomocnik skarżącego kwestionuje prawidłowość, skuteczność doręczenia mu przesyłki sądowej z przedmiotowymi wezwaniami. Twierdzenia te uznać należy za nieusprawiedliwione. Z duplikatu potwierdzenia odbioru przesyłki sądowej kierowanej do pełnomocnika wynika jednoznacznie, że przesyłkę tę w dniu 27 marca 2025 r. odebrał upoważniony pracownik kancelarii adwokackiej, wymieniony z imienia i nazwiska, który oznaczył na formularzu datę i potwierdził własnoręcznym czytelnym podpisem odebranie przesyłki (k. 17 akt). Odnotować trzeba, że wpisana na formularzu potwierdzenia odbioru data doręczenia przesyłki przez wydającego przesyłkę wskazuje tę samą datę, która została uwidoczniona przez pracownika kancelarii, tj. 27 marca 2025 r., osobę obierającą przesyłkę. Należy stwierdzić, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. poz. 819), a przepisy tego aktu prawnego stosuje się odpowiednio w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. art. 65 P.p.s.a.), odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Dokument taki korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując taką próbę należy mieć na względzie, że na stronie spoczywa obowiązek przedstawienia wiarygodnych środków dowodowych. Pełnomocnik skarżącego wywodzonych twierdzeń nie tylko nie wykazał, ale nawet nie uwiarygodnił. Nie złożył np. reklamacji doręczenia zastępczego przesyłki, mogłoby ono potwierdzić, że do doręczenia w rzeczywistości nie doszło, a dane naniesione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru są nieprawdziwe. Domniemania, że prawidłowe wypełnione potwierdzenie odbioru stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, nie może obalić samo oświadczenie pełnomocnika. W zażaleniu nie wskazano zaś innych okoliczności świadczących o tym, że pełnomocnik skarżącego nie otrzymał wezwań do usunięcia braków skargi. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji miał pełne podstawy do przyjęcia, że braki formalne skargi poprzez nadesłanie: siedmiu odpisów skargi, pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnym oraz wskazanie numeru PESEL i adresu skarżącego nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, a w zażaleniu tej trafnej konkluzji nie podważono. Jedynie ubocznie należy zauważyć, że wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowych, zawarty w piśmie z dnia 28 maja 2025 r. (jednocześnie z zażaleniem), nie mógł mieć wpływu na postanowienie o odrzuceniu skargi i nie ma znaczenia dla oceny zasadności środka odwoławczego wniesionego od tego postanowienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.