II OZ 203/10

Dnia 10 marca 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I.N. i M.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2010 roku, sygn. akt IV SA/Po 982/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.N. i M.N. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 stycznia 2009 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.N. i M.N. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2009 r., utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koninie z dnia [...] sierpnia 2009 r., którą nakazano rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej (z wyłączeniem ścian z płyt betonowych stanowiących do wysokości 2,2 ogrodzenie między nieruchomościami) wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W skardze skarżący stwierdzili, że nie są w stanie wykonać zaskarżonej decyzji w zakresie rozbiórki muru ogrodzeniowego, gdyż nigdy nie został on podwyższony. Skarżący mogą natomiast przenieść pergolę. Uznając, że powyższe stanowi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że jeżeli prawdą jest, że przedmiotowy mur nie przekracza wysokości 2,2 m, to skarżący nie poniosą żadnych kosztów związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Mając więc na uwadze wyrażoną w skardze gotowość wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego (pergoli), Sąd stwierdził, że skarżący nie wskazali we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnili. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania. Wskazali, że Sąd błędnie odczytał z uzasadnienia skargi, że są oni gotowi przenieść pergolę, bowiem zaznaczono, że trudność z dokonaniem tej czynności wynika z roślin, które rosną na tejże pergoli. Przeniesienie jej nie tylko zniszczy rośliny, ale również zdezorganizuje całe funkcjonowanie działki. W odpowiedzi na zażalenie uczestnicy postępowania I. i H.Z. wnieśli o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Wyjaśnienia wymaga, że nie było koniecznie uznawanie stwierdzeń zawartych w skardze za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wniosek taki został złożony odrębnym pismem. Uchybienie to nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony, a na Sądzie I instancji spoczywał obowiązek dokonania analizy wniosku z uwzględnieniem argumentów podniesionych w skardze. W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Po pierwsze, ewentualna niewykonalność decyzji o nakazie rozbiórki muru będzie przedmiotem oceny na etapie merytorycznego rozpoznania skargi i nie może być brana pod uwagę na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania. Po drugie zaś, wbrew twierdzeniom zażalenia skarżący wyraźnie wskazali, że istnieje możliwość przeniesienia pergoli. Trudno jednocześnie przyjąć, że przeniesie pergoli wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.