II OZ 224/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. i Z. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2761/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Pułtuskiego z dnia 28 maja 2024 r. nr 138/2024 w sprawie ze skargi J. L. i Z. L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 września 2024 r. nr 1254/OPO/2024 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe. Postanowieniem z dnia 15 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Pułtuskiego z dnia 28 maja 2024 r., w sprawie ze skargi J. L. i Z. L. (dalej "skarżący") na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 września 2024 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie, skarżący nie przytoczyli we wniosku okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawili żadnych argumentów, ani też popierających je dokumentów, które potwierdzałyby, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Pułtuskiego z 28 maja 2024 r., poniosą znaczną szkodę, czy też zajdą w stosunku do nich trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do czasu rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednak zgodnie z art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia o oddaleniu skargi. W przypadku uprawomocnienia się wyroku oddalającego skargę ochrona tymczasowa traci bowiem rację bytu wynikającą z tego, że trwa ona tak długo, jak długo nie rozstrzygnięto prawomocnie o tym, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. W niniejszej sprawie, po wniesieniu zażalenia na zaskarżone postanowienie z dnia 15 października 2025 r., Sąd I instancji wydał w dniu 8 stycznia 2026 r. wyrok oddalający skargę. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie złożyła wniosku o uzasadnienie wyroku ani skargi kasacyjnej. Postępowanie sądowoadministracyjne zakończyło się zatem prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co skutkuje tym, że bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie zażalenia na postanowienie odmawiające zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji/postanowienia (por. postanowienie NSA sygn. akt II GZ 108/19 z dnia 25 czerwca 2019 r.). Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.