II OZ 253/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. K. i K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 447/15 o sprostowaniu z urzędu postanowienia z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie ze skargi Z. K. i K. K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zadaszenia postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 447/15 sprostował w komparycji postanowienia tego Sądu z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 447/15 oznaczenie rozpoznanego wniosku Z. K. i K. K. wpisując w 13 i 14 wierszu od góry w miejsce "w przedmiocie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie" poprawne jego oznaczenie "w przedmiocie uzupełnienia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2015 r.". W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r. Sąd rozpoznał na rozprawie wniosek skarżących zawarty w piśmie oznaczonym datą [...] lutego 2016 r. W komparycji orzeczenia popełniono omyłkę w oznaczeniu przedmiotu rozpoznawanego wniosku (wiersz 13 od góry) i zawarto niedokładność co do identyfikacji wyroku, którego uzasadnienia dotyczyło żądanie skarżących (wiersz 14 od góry). Podano bowiem, że przedmiotem rozpoznania jest wniosek Z. K. i K. K. "w przedmiocie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie". Zdaniem Sądu analiza wniosku skarżących z dnia [...] lutego 2016 r., zawiadomień o terminie rozprawy wyznaczonej do jego rozpoznania na dzień [...] lutego 2016 r., protokołu sporządzonego z tej rozprawy w dniu [...] lutego 2016 r. jednoznacznie wskazuje, że skarżącym chodziło o rozpoznanie wniosku Z. K. i K. K. "w przedmiocie uzupełnienia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2015 r.". Takie bowiem granice rozpoznania zakreślał wniosek skarżących z dnia [...] lutego 2016 r. Sąd powołał się na treść art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze. zm.) i wskazał, że powyższą omyłkę i niedokładność należało sprostować z urzędu, aby usunąć wątpliwości co do przedmiotu rozpoznania Sądu. W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. H. K. jako pełnomocnik skarżących oraz Z. K. wnieśli m.in. zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2016 r., domagając się jego uchylenia. Skarżący podnieśli, że w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. wnioskowali o "uzupełnienie wyroku", a nie jak przyjął Sąd o "uzupełnienie uzasadnienia wyroku". Zdaniem skarżących powyższy błąd Sądu wynikał z błędnego przepisania przez Sąd wyroku wydanego przez ten Sąd w dniu 22 stycznia 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1234/03. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Przepis art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, iż sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie ma na celu naprawienie niedokładności, które wskazywałyby na wadliwość sformułowania wydanego wyroku. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie, co do istoty sprawy. Sprostowanie nie jest też środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia. Nie podlega sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy prostowany fakt jest w rzeczywistości poparty dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonując sprostowania z urzędu postanowienia z dnia 24 lutego 2016 r. wpisując w miejsce słów "w przedmiocie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie" sformułowanie "w przedmiocie uzupełnienia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2015 r.", odnoszące się do oznaczenia rozpoznanego wniosku Z. K. i K. K. z dnia [...] stycznia 2016 r., nie przekroczył zasad sprostowania. Dokonana zamiana nie ingeruje bowiem w istotę i meritum wydanego przez ten Sąd postanowienia z dnia 24 lutego 2016 r. Wskazuje jedynie na prawidłowe oznaczenie przedmiotu żądania skarżących, zgodnie z ich wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonane sprostowanie mieściło się w kategorii oczywistej omyłki i niedokładności ujętych w art. 156 § 1 p.p.s.a. W tym miejscu należy wskazać, że argumentacja przedstawiona w zażaleniu dotyczy w istocie ewentualnej wadliwości postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 447/15. Natomiast w niniejszym postępowaniu zażaleniowym przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje wyłącznie kwestia zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2016 r., stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a. Zarzuty skarżących odnoszące się do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 lutego 2016 r. podlegają badaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu zażaleniowym o sygn. akt II OZ 252/17. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.