II OZ 292/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1041/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2025 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1041/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. G. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2025 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że wezwaniem z dnia 5 września 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany o usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie jednego odpisu skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 24 września 2025 r., jednak braki formalne skargi nie zostały usunięte. Z tych względów Sąd odrzucił skargę. Zażaleniem J. G. zaskarżył powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne przyjęcie, iż pełnomocnik nie dopełnił obowiązków wynikających z wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wniesiono przy tym o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w sprawie nie doszło do doręczenia przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków skargi. Wskazano, że pod adresem pełnomocnika skarżącego znajdują się również siedziby innych kancelarii adwokackich oraz podmiotów prawa handlowego, m.in. kancelaria adw. D. K., który oświadczył, że omyłkowo odebrał korespondencję skierowaną do pełnomocnika skarżącego i mu jej nie przekazał. Podkreślono przy tym, że adw. D K. nie był upoważniony do odbioru korespondencji w sprawie w imieniu pełnomocnika skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast przepis art. 47 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane, że wniesiona przez J.G. skarga na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2025 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, nie spełniała wymogów formalnych. Skarżący nie załączył bowiem do niej wymaganej liczby jej odpisów. W związku z powyższym, w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarżący działający przez pełnomocnika adw. P. W. został wezwany do uzupełnienia ww. braku skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwanie to skutecznie doręczono pełnomocnikowi skarżącego dnia 24 września 2025 r., a zatem termin do uzupełnienia przedmiotowego braku upływał skarżącemu z dniem 1 października 2025r. Jak wynika natomiast z akt sprawy, termin ten upłynął bezskutecznie. Tym samym brak było podstaw do uznania, że skarżący uczynił zadość powyższemu wezwaniu. W tej sytuacji obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było odrzucenie skargi jako pisma, którego braków formalnych strona nie uzupełniła w terminie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Odnośnie natomiast podnoszonych w zażaleniu okoliczności podważających, w ocenie pełnomocnika skarżącego, skuteczność doręczenia mu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazać należy, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru adw. D. K. odebrał przedmiotowe wezwanie w placówce pocztowej (po powtórnym awizowaniu) jako pełnomocnik pocztowy pełnomocnika skarżącego adw. P. W. (k. 28), co podważa wyrażone w zażaleniu stanowisko, jakoby nie był on upoważniony do odbioru korespondencji adw. P. W. Trudno także uznać, że do odebrania przedmiotowego wezwania doszło przez omyłkę skoro do jego odbioru doszło w placówce pocztowej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące, których w niniejszej sprawie nie przedstawiono. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym, że jak wynika z informacji powszechnie dostępnych w Internecie, adw. D. K. jest wbrew twierdzeniom autora zażalenia współpracownikiem w Kancelarii Adwokackiej P. W. – pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie (zob. https:// [...]/). Co więcej – z akt sądowych przedmiotowej sprawy wynika, że każdą skierowaną do adw. P. W. korespondencję sądową odbierał właśnie adw. D. K. (zob. k. 44 i 58), co świadczy o tym, że ten sposób odbioru korespondencji skierowanej do pełnomocnika skarżącego stanowi stałą praktykę. Mając powyższe na względzie przypomnienia wymaga, że niestaranne działanie pełnomocnika obciąża stronę postępowania i jest traktowane jako jej zaniedbanie. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie autor zażalenia w sposób nieuprawniony próbuje przerzucić odpowiedzialność za własne zaniechania i pomyłki na doręczyciela, podczas gdy ten w tej konkretnej sprawie nie ponosi winy w podejmowanych działaniach. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.