II OZ 296/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1396/15 o odrzuceniu skargi A. P. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w sprawie rozbiórki instalacji grzewczej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1396/15 odrzucił skargę A. P. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w sprawie rozbiórki instalacji grzewczej. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 28 listopada 2015 r. (data nadania przesyłki poleconej) skarżąca wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] października 2015 r. Sąd podkreślił, że art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej zwanej "P.p.s.a.") ustanawia wymóg wniesienia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W przypadku złożenia przez stronę skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. Sąd podniósł, że termin do wniesienia skargi, stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a., upływał z dniem 30 listopada 2015 r. Sąd przekazał skargę organowi w dniu 2 grudnia 2015 r. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że skarga została wniesiona po terminie, zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. należało ją odrzucić. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. P. wniosła o jego zmianę i uznanie, że strona zachowała 30-dniowy termin przewidziany ustawą, a mylne wysłanie skargi nie może wywoływać daleko idących niekorzystnych skutków dla strony. Strona wyjaśniła, iż nieprawidłowe zaadresowanie skargi wynikało z pośpiechu, który był motywowany zachowaniem terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z art. 54 § 1 wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie ukształtowany został pogląd, że w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania tej skargi przez Sąd na adres właściwego organu administracji publicznej, gdyż to właśnie przez złożenie skargi do organu następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego (patrz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, str. 328 oraz powołane tam orzecznictwo). Wprawdzie żaden z przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprost nie przewiduje obowiązku Sądu przekazania do organu skargi błędnie skierowanej, to jednak takie działanie jest podejmowane celem nadanie jej właściwego biegu. Nie oznacza to jednak, że strona nie ponosi konsekwencji prawnych wynikających z tego, że skarga nie została złożona zgodnie z wymogami ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, wbrew dyspozycji powołanego art. 54 § 1 P.p.s.a., wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, tj. Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie. Sąd Wojewódzki po otrzymaniu skargi w dniu 30 listopada 2015 r. przesłał ją w dniu 2 grudnia 2015 r. do organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych. Tę datę Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął jako miarodajną do stwierdzenia, czy strona dochowała ustawowego terminu trzydziestu dni na złożenie skargi. W związku z tym, że decyzję ostateczną organu doręczono skarżącej w dniu 29 października 2015 r. to termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. upłynął w dniu 30 listopada 2015 r. Zaznaczyć należy, że termin 30-dniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. W zaistniałej sytuacji, skoro przekroczenie terminu nastąpiło wskutek nieprawidłowo dokonanej czynności związanej z wysłaniem skargi do Sądu zamiast do organu, to Wojewódzki Sąd Administracyjny miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.