II OZ 304/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 1106/14 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi E.T. i A.P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie budowy budynku garażowego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 12 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił E.T. i A.P. (dalej jako "skarżący") przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z [...] września 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Postanowieniem z 15 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę skarżących na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z [...] września 2014 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi w terminie. Odpisy skargi złożyli 10 grudnia 2014 r., podczas gdy termin skarżącemu upłynął 8 grudnia 2014 r., natomiast skarżącej 9 grudnia 2014 r. Pismem z 9 stycznia 2015 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Skarżąca wyjaśniła, że wezwanie do usunięcia braków formalnych faktycznie odebrała 2 grudnia 2014 r. po powrocie ze szpitala od teściowej. Następnego dnia błędnie napisała na kopercie zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi datę 3 grudnia 2014 r. jako datę otrzymania przesyłki. Podniosła, że odpis skargi wydrukowała i podpisała 3 grudnia 2014 r. W tym dniu uiściła również wpis. Niezwłocznie skontaktowała się telefonicznie ze skarżącym, który mieszka w innym mieście, informując go o obowiązku podpisania odpisu skargi i przekazanie go w nieprzekraczalnym terminie do 10 grudnia 2014 r. Skarżąca wskazała, że przyczyną przekroczenia terminu było zmęczenie i roztargnienie wywołane złym stanem zdrowia matki. Podkreśliła, że przekroczenie terminu nastąpiło tylko o jeden dzień, co powinno mieć wpływ na uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji wskazał, że podnoszone przez skarżących okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu. W niniejszej sprawie nie zaistniało żadne nagłe zdarzenie o charakterze nadzwyczajnym stanowiące przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia W ocenie Sądu I instancji, błędne przekonanie co do daty otrzymania przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, wywołane pomyłką przy zapisywaniu tej daty świadczy o braku należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi w niniejszej sprawie otrzymał również skarżący. Wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o terminie, w jakim można uzupełnić braki formalne i skutkach niedopełnienia tego obowiązku. Podniesiona przez skarżącą okoliczność przekazania błędnej informacji o terminie do uzupełnienia braków formalnych drugiemu skarżącemu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy skarżącemu doręczone zostało odrębnie skutecznie wezwanie do uzupełnienia braków. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a.") przez uznanie, że skarżąca zawiniła w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Okoliczności podnoszone przez skarżących nie uzasadniały przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Nie ulega wątpliwości, że skierowane do skarżących wezwania były sporządzone precyzyjnie i jednoznacznie. Argumentacja wniosku i zażalenia sprowadza się do pomyłki skarżącej przy zapisywaniu daty, przy czym pomyłka ta spowodowana była stanem zdrowia teściowej skarżącej. Należy jednak mieć na uwadze, że obowiązek uzupełnienia braków formalnych został nałożony na skarżących solidarnie, a więc wystarczające było jego wykonanie przez skarżącego, który również otrzymał wezwanie zawierające prawidłowe pouczenie. Zasadnie zatem przyjął Sąd I instancji, że skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.