II OZ 332/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1658/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. i J. R. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia robót budowlanych postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1658/08, po rozpoznaniu wniosku D. i J. R. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Zielonej Górze z dnia [...] września 2007 r. w części nakazującej przeprowadzenie robót budowlanych polegających na przywróceniu sześciu sztuk drewnianej stolarki okiennej odtwarzającej dawną formę, wymiary, przekroje, konstrukcję, zdobnictwo i okucia okienne w lokalu nr [...] położonym w Z. G. przy ul. [...] wpisanym do rejestru zabytków pod numerem [...] oraz uchylającą decyzję I instancji w części określającej termin przeprowadzenia prac wyznaczając nowy termin do dnia 30 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący nie uzasadnili złożonego wniosku i nie przedstawili jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji w związku z czym Sąd nie może zastosować w stosunku do skarżących ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli D. i J. R. wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że wykonanie przedmiotowego nakazu przed rozpatrzeniem skargi może doprowadzić do powstania kosztów, które spowodują powstanie nadmiernej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie podali w ogóle okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zatem, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opiera się w pełni na zasadzie skargowości, co oznacza że może być uwzględniony wyłącznie wówczas, gdy strona go odpowiednio uzasadni. W niniejszej sprawie decydująca nie może być zasada skargowości lecz sąd powinien we własnym zakresie dokonać oceny zasadności wniosku, a jeżeli poweźmie określone wątpliwości może zwrócić się do strony o dodatkowe wyjaśnienia. Jeżeli Sąd I instancji miał w niniejszej sprawie wątpliwości i uznał, iż okoliczności danej sprawy nie są w pełni wystarczające do uwzględnienia wniosku, powinien był zażądać dodatkowych wyjaśnień i dokonać własnej oceny zasadności wniosku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności niniejszej sprawy, uzupełnione wywodami zażalenia, dają podstawę by uznać, że przeprowadzenie prac w budynku zabytkowym, polegających na wymianie okien zmieniających formę, wymiary, przekroje, konstrukcję, zdobnictwo i okucia okienne, jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, mogą spowodować wystąpienie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 188 w związku z art. 197 ppsa.