II OZ 333/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej "C." w T. na zarządzenie Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Bd 994/05 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "C." w T. i B. R. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2005r., znak [...] w przedmiocie rozbiórki garażu p o s t a n a w i a oddalić zażalenie Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 15 listopada 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "C." oraz B. R. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2005r. poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 1.000 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z uwierzytelnionej kserokopii przelewu załączonej do pisma pełnomocnika skarżących z dnia 2 grudnia 2005r. skarżący B. R. w dniu 30 listopada 2005r. uiścił wpis od skargi w wysokości 500 zł. Skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "C." w piśmie z dnia 2 grudnia 2005r. wniosła, na podstawie art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą, o zmianę powołanego zarządzenia Sądu z dnia 15 listopada 2005r. przez ustalenie jednego wpisu od skargi w wysokości 500 zł od wszystkich skarżących. Uzasadniając konieczność zastosowania tego przepisu w przedmiotowej sprawie skarżąca wskazała, że uprawnienia i obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne obu skarżącym. W piśmie z dnia 3 stycznia 2006r. skarżąca wyjaśniła, że pismo z dnia 2 grudnia 2005r. należy traktować jako zażalenie na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2005r. Zarządzeniem z dnia 8 marca 2006r. Sędzia Przewodniczący Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie uwzględnił zażalenia z dnia 2 grudnia 2005r. i przekazał je Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że skoro garaż, którego rozbiórkę nakazano zaskarżoną decyzją jest we władaniu B. R. i znajduje się na nieruchomości wynajmowanej przez niego od Spółdzielni Mieszkaniowej "C." w T., będącej użytkownikiem wieczystym gruntu pod garażem, to obowiązki i uprawnienia skarżących, mimo iż są związane z tą samą decyzją, nie są oparte na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, przez co nie można uznać by były wspólne. W związku z tym przepis art. 214 § 2 ustawy nie znajdzie w tej sprawie zastosowania, a obowiązek uiszczenia wpisu w pełnej wysokości obciąża każdego ze skarżących oddzielnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Stosownie do regulacji art. 214 § 2 ustawy pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "C." jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której została zrealizowana inwestycja, w stosunku do której zaskarżoną decyzją orzeczono nakaz rozbiórki. B. R., który wspólnie ze Spółdzielnią wniósł skargę na powyższą decyzję jest inwestorem, najemcą nieruchomości, na której inwestycja powstała. Wobec tego uznać należy, że prawa i obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia są różne, pomimo podobieństwa sytuacji faktycznej, w której oba te podmioty zwalczają powołaną decyzję nakazującą rozbiórkę. Prawa i obowiązki byłyby wspólne wówczas, gdyby wynikały z tego samego tytułu prawnego, a czym innym jest podobieństwo sytuacji faktycznej i prawnej skarżących. Tymczasem w przedmiotowej sprawie każdy ze skarżących reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego, czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą oni osiągnąć skarżąc decyzję, jest dla nich wspólny. Z tych względów należy dojść do wniosku, że skargi, mimo wniesienia ich w jednym piśmie podlegają odrębnemu wpisowi, w pełnej wysokości od każdego ze skarżących. Słusznie zatem zaskarżonym zarządzeniem Sąd I instancji wezwał skarżących do uiszczenia pełnego wpisu od skargi w wysokości 500 zł od każdego z nich. Wobec powyższego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.