II OZ 334/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 153/11 w zakresie wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu postanawia: oddalić zażalenie Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 153/11, wezwano skarżącą J. G. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu, stosownie do przepisu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – dalej: "rozporządzenie", w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 8 lutego 2011 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie wskazując, iż wpis od wniesionych przez skarżącą 51 skarg powinien wynosić jednorazowo 500 zł, a nie łącznie 25.500 zł po zsumowaniu wpisów od każdej skargi osobno. Zdaniem strony skarżącej organy administracji niesłusznie wydały 51 decyzji dotyczących tej samej sprawy, tj. rozbiórki garaży o konstrukcji stalowej na nietrwałych fundamentach. Według skarżącej sprawy, na podstawie art. 62 K.p.c., powinny zostać połączone i rozpoznane łącznie, tym bardziej, że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargi zawarł prośbę o ich łączne rozpoznanie. W dalszej części zażalenia skarżąca wskazała na okoliczności świadczące jej zdaniem o niemożności uiszczenia przez nią tak dużego wpisu od wszystkich wniesionych skarg. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie w art. 233 p.p.s.a. zawarto delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu. W wykonaniu tej delegacji Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł. Stosownie do art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ustalił kwotę należnego w sprawie wpisu, podobnie jak w pozostałych tożsamych sprawach prowadzonych wobec skarżącej, w wysokości 500 zł. Skargi wniesione przez J. G. dotyczą bowiem kilkudziesięciu garaży, położonych co prawda na jednej nieruchomości, której skarżąca jest właścicielką, ale objętych odrębnymi decyzjami administracyjnymi nakazującymi rozbiórkę poszczególnych, wyodrębnionych garaży. Niezasadny jest również zarzut skarżącej dotyczący nie połączenia jej spraw do łącznego rozpoznania, gdyż takie połączenie spraw nie oznaczałoby konieczności pobrania od skarżącej tylko jednego wpisu. Zgodnie z art. 111 § 1 p.p.s.a. (a nie tak jak wskazuje skarżąca art. 62 K.p.c., który w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ma zastosowania) sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Stosownie do § 2 tego artykułu sąd może zarządzić połączenie spraw (...), jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Należy jednak podkreślić, że mimo połączenia spraw pozostają one nadal sprawami odrębnymi. Z kolei obowiązek uiszczenia wpisu powstaje z chwilą wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (art. 230 § 1 p.p.s.a.). Skoro zatem strona złożyła więcej niż jedną skargę, to ciąży na niej obowiązek opłacenia wszystkich wniesionych do sądu skarg. Połączenie spraw jest czysto technicznym zabiegiem, mającym na celu usprawnienie i przyspieszenie załatwienia sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny nadal jednak zobligowany jest do wydania rozstrzygnięcia co do każdej sprawy z osobna. W zależności od tego, czy połączenie dotyczyło jedynie rozpoznania, czy również rozstrzygnięcia spraw, sąd sporządza wyrok dla każdej sprawy z osobna, bądź w jednym orzeczeniu zawiera kilka rozstrzygnięć, odnosząc się do wszystkich spraw połączonych (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt I GZ 202/06). Naczelny Sąd Administracyjny pragnie ponadto wskazać, iż na każdym etapie postępowania, skarżąca może wystąpić do sądu wojewódzkiego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu lub w zakresie częściowym, zgodnie z art. 245 p.p.s.a. Wniosek taki jest wolny od opłat sądowych i zawsze należy go złożyć na urzędowym formularzu PPF. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.