II OZ 342/24

Dnia 24 lipca 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SO/Gd 4/23 o odrzuceniu zażalenia S.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II SO/Gd 4/23 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2024 r., sygn. akt II SO/Gd 4/23 o odmowie uzupełnienia postanowienia z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II SO 4/23 w sprawie z wniosku S.K. o wymierzenie Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Budowlanemu w Gdańsku kary grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia: 1. sprostować zaskarżone postanowienie w ten sposób, że w jego sentencji w miejsce sformułowania "w sprawie ze skargi S.K." wpisać: "w sprawie z wniosku S.K.", 2. oddalić zażalenie. Postanowieniem z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SO/Gd 4/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku odrzucił zażalenie S.K. na postanowienie tegoż sądu z 14 marca 2024 r., II SO/Gd 4/23, o odrzuceniu zażalenia na postanowienie WSA w Gdańsku z 5 lutego 2024 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia z 5 października 2023 r., II SO 4/23, w sprawie z wniosku S.K. o wymierzenie Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Budowlanemu w Gdańsku (PWINB) kary grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 5 października 2023 r. WSA w Gdańsku odrzucił wniosek S.K. (skarżący) o wymierzenie PWINB kary grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi. Postanowieniem z 5 lutego 2024 r. sąd ten odmówił uzupełnienia postanowienia własnego z 5 października 2023 r., wskazując w uzasadnieniu, że tryb art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm. Ppsa), nie służy uzupełnieniu uzasadnienia orzeczenia sądu. Następnie - postanowieniem z 14 marca 2024 r. WSA odrzucił zażalenie S.K. na postanowienie z 5 lutego 2024 r., gdyż zostało wniesione z uchybieniem terminu. Odpis postanowienia o odrzuceniu zażalenia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia został doręczony wnioskodawcy w dniu 22 marca 2024 r. (zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki sądowej - k. 111 akt sądowych). W dniu 30 marca 2024 r. wnioskodawca nadał w placówce pocztowej zażalenie na postanowienia z 14 marca 2024 r. (k. 115 akt sądowych). Sąd pierwszej instancji uznając, że siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 29 marca 2024 r., zaś przesyłka zawierająca zażalenie strony na ww. postanowienie została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 30 marca 2024 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia zażalenia, odrzucił je postanowieniem z 9 kwietnia 2024 r. Zażalenie na ww. postanowienie sądu pierwszej instancji o odrzuceniu zażalenia złożył S.K., w którym nie odniósł się do kwestii poruszonych przez sąd w zaskarżonym postanowieniu, uwagę swą koncentrując na zagadnieniach dotyczących wadliwego działania organów nadzoru budowlanego w związku z problemem zagrożenia pożarowego w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych na terenie Gdańska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo określił w sentencji zaskarżonego postanowienia jego przedmiot, gdy idzie o określenie źródłowego rozstrzygnięcia, używając sformułowania "w sprawie ze skargi S.K.". Tymczasem sprawa ta została wywołana wnioskiem żalącego się o wymierzenie grzywny PWINB, z tego względu uznając to za oczywistą omyłkę, należało – w trybie art. 156 § 1 i 3 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) sprostować tę omyłkę i wpisać w to miejsce: "w sprawie z wniosku S.K.". Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zaznaczyć przede wszystkim należy, że skarżący nie przedstawił w zażaleniu żadnych zarzutów, które dotyczyłyby podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia WSA w Gdańsku. Z prawidłowo poczynionych ustaleń tego sądu wynika, że zażalenie S.K. z 23 marca 2024 r. nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 marca 2024 r. (data stempla) złożone zostało po upływie 7-dniowego terminu. Mając bowiem na względzie datę doręczenia w dniu 22 marca 2024 r. skarżącemu odpisu postanowienia WSA w Gdańsku z 14 marca 2024 r. należało przyjąć, że termin do złożenia zażalenia na to postanowienie upłynął z dniem 29 marca 2024 r. Zgodnie bowiem z art. 194 § 2 Ppsa – zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia, o czym skarżący został pouczony. Podkreślić należy, że jest to termin ustawowy i niedopuszczalne jest jego przedłużenie. Uchybienie temu terminowi skutkować musiało odrzuceniem zażalenia, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 178 Ppsa w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy. Z tych względów zażalenie, jako niezasadne, podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.