II OZ 362/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 730/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi I. Z. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 730/16 (dalej postanowienie z 9 stycznia 2017 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej WSA albo sąd I instancji) odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] sierpnia 2016 r.), w której nałożony został na Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym tego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, poprzez: 1) wykonanie w terminie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji: a) wymiany uszkodzonego, nieszczelnego pokrycia dachu z dachówki ceramicznej na nowe, b) naprawy zniszczonych elementów ław kominiarskich, c) usunięcie prowizorycznych podłączeń wykonanych w instalacji oświetlenia w piwnicy; 2) wykonanie w terminie 10 miesięcy od dnia wydania decyzji: a) izolacji pionowej ścian fundamentowych, b) opaski ściany zewnętrznej budynku od zaplecza nieruchomości. Zażalenie na powyższe postanowienie pismem z 9 lutego 2016 r. zostało wniesione przez I. Z. (dalej skarżąca), która zwróciła uwagę na wysokie koszty łączące się z wykonaniem obowiązku oraz jej trudną sytuację materialną i życiową. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, a sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. W niniejszej sprawie, skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób wystąpienia jakiejkolwiek z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji trafnie więc stwierdził, że pozbawione szerszego uzasadnienia ogólnikowe twierdzenie strony zawarte we wniosku nie może stanowić podstawy do udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej. W kontekście argumentów podniesionych przez skarżącą w zażaleniu, należy zauważyć, że z samego zakresu podlegających wykonaniu robót budowlanych nie można automatycznie wnioskować, że ich wykonanie doprowadziłoby do wystąpienia jednej z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Poza tym, podlegający realizacji obowiązek został nałożony na Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości położonej we W. przy ul. [...], stanowiących ogół współwłaścicieli budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a nie wprost na samą tylko skarżącą. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.