II OZ 378/11

Dnia 10 maja 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2010 roku sygn. akt VII SA/Wa 60/10 o odrzuceniu skargi kasacyjnej J.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 roku sygn. akt VII SA/Wa 60/10 oddalającego skargę J.D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 roku Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną J.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 roku sygn. akt VII SA/Wa 60/10 oddalającego skargę J.D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 8 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowej skargi kasacyjnej. Sąd I instancji podkreślił, że z akt sprawy wynika, że skarżąca otrzymała odpis wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 18 maja 2010 r., czyli termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w dniu 17 czerwca 2010 r. Skarga kasacyjna została nadana w dniu 1 lipca 2010 r. czyli z uchybieniem terminu do jej wniesienia, a w konsekwencji podlegała odrzuceniu. Zażalenia na powyższe postanowienie złożył działający w imieniu skarżącej profesjonalny pełnomocnik, wnosząc o uchylenie postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie z dnia 8 września 2010 r. nie zostało mu skutecznie doręczone, a więc nie mogło się uprawomocnić. Stąd też odrzucenie skargi kasacyjnej było przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei stosownie do treści art. 177 p.p.s.a skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Nie ulega więc wątpliwości, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia stronie (lub jej pełnomocnikowi o ile został ustanowiony) wyroku bądź postanowienia wraz z uzasadnieniem. Poza sporem jest przy tym, że w niniejszej sprawie strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, jak również to, że wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego środka odwoławczego. Stąd też dopiero po prawomocnym i negatywnym rozstrzygnięciu kwestii przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej możliwe byłoby jej odrzucenie. Argumentacja zażalenia w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, że wobec błędnego doręczenia pełnomocnikowi postanowienia z dnia 8 września 2010 r. o odmowie przywrócenia stronie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, postanowienie to nie uprawomocniło się, a zatem odrzucenie skargi kasacyjnej było przedwczesne. Podkreślić należy, że wraz ze złożeniem rozpoznawanego zażalenia skarżąca złożyła również zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z dnia 8 września 2010 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zażalenie to postanowieniem Sądu I instancji z dnia 20 grudnia 2010 r. zostało odrzucone z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Następnie, na skutek zażalenia skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt II OZ 145/11 zażalenie oddalił. Stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei w świetle art. 171 w związku z art. 166 p.p.s.a., postanowienie prawomocne ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z zażaleniem stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając zażalenie postanowieniem z dnia 9 marca 2011 r., w sposób jednoznaczny przesądził, że doręczenie stronie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej było doręczeniem prawidłowym i wywołującym skutki prawne. Mając na uwadze treść cytowanych wyżej przepisów, uznać należy, że rozpoznając niniejsze zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny związany jest rozstrzygnięciem z dnia 9 marca 2011 r. W konsekwencji uznać należało, że doręczenie postanowienia z dnia 8 września 2010 r. było skuteczne a postanowienie to uprawomocniło się stosownie do treści art. 168 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.