II OZ 390/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 10/21 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wizy krajowej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 10/21, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A. B. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] października 2020 r. w przedmiocie cofnięcia wizy krajowej, z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z zarządzeniem z 5 stycznia 2021 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braków skargi, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego do występowania przed sądami administracyjnymi lub wojewódzkim sądem administracyjnym. W odpowiedzi na powyższe wezwanie profesjonalny pełnomocnik nadesłał poświadczoną za zgodność kopię pełnomocnictwa, z którego wynika, że został ustanowiony "w sprawie administracyjnej dotyczącej cofnięcia wizy i deportacji, w toku postępowania administracyjnego, karnego oraz przed sądami powszechnymi". Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnictwo upoważniające do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy w postępowaniu administracyjnym nie stanowi skutecznego umocowania do działania w imieniu mandanta w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż to postępowanie nie jest kolejną instancją postępowania administracyjnego. W przedstawionym przez adwokat R. M. pełnomocnictwie udzielonym jej przez skarżącego wprost wskazano, że może ona działać w jego imieniu w sprawach administracyjnych dotyczących cofnięcia wizy oraz deportacji w toku postępowania administracyjnego, a także w sprawach karnych przed sądami powszechnymi. Powyższe wyliczenie nie obejmuje sądów administracyjnych. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji uznał, że brak formalny skargi nie został prawidłowo uzupełniony. Zażalenie na to postanowienie złożył A. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Podniósł, że w dniu 29 marca 2021 r. ponownie wystawił pełnomocnictwo do reprezentacji zgodnie z wymogami wskazanymi przez Sąd, dlatego też wnosi o uznanie zasadności zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Zażalenie jest niezasadne. 2. Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony lub ich przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Jeżeli strona decyduje się uczestniczyć w postępowaniu sądowoadministracyjnym za pośrednictwem pełnomocnika, pełnomocnik ten jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 36 p.p.s.a., pełnomocnictwo w postępowaniu przed sądami administracyjnymi może mieć charakter pełnomocnictwa ogólnego (do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi), pełnomocnictwa do prowadzenia poszczególnych spraw lub tylko do niektórych czynności w postępowaniu. Zawarta natomiast w art. 39 p.p.s.a. regulacja wskazuje, że pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do: (1) wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem; (2) udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach; (3) cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie; (4) odbioru kosztów postępowania. 3. Wskazać należy, że wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga została podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika adw. R. M. Ze względu na brak załączonego pełnomocnictwa Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał tego pełnomocnika do usunięcia, w terminie 7 dni, braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi lub wojewódzkim sądem administracyjnym. Wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 lutego 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 26 akt sądowych). W odpowiedzi na nie przedłożono jedynie poświadczoną za zgodność kopię pełnomocnictwa upoważniającego adw. R. M. do działania w imieniu skarżącego "w sprawie administracyjnej dotyczącej cofnięcia wizy i deportacji, w toku postępowania administracyjnego, karnego oraz przed sądami powszechnymi" (k. 29 akt sądowych). W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że brak formalny skargi nie został prawidłowo uzupełniony. Przedłożone pełnomocnictwo upoważniało jedynie do działania w imieniu skarżącego "w sprawie administracyjnej dotyczącej cofnięcia wizy i deportacji, w toku postępowania administracyjnego, karnego oraz przed sądami powszechnymi", a nie przed sądem administracyjnym. Należy zatem uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił wniesioną skargę. Ponowne wystawienie w dniu 29 marca 2021 r. pełnomocnictwa do reprezentacji zgodnie z wymogami wskazanymi przez Sąd pierwszej instancji, nie ma wpływu na prawidłowość wydanego postanowienia z 10 marca 2021 r. o odrzuceniu skargi. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości potwierdzenia przez stronę czynności dokonanych przez nienależycie umocowanego pełnomocnika po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi. 4. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.