II OZ 394/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 303/22 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. U. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 grudnia 2021 r., znak: WO-II.6233.11.2021 w przedmiocie odmowy zmiany imienia i nazwiska postanawia: oddalić zażalenie. Uzasadnienie. K. U., w piśmie z dnia 1 lutego 2021 r., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 grudnia 2021 r., znak: WO-II.6233.11.2021, w przedmiocie odmowy zmiany imienia i nazwiska. Pismem z dnia 4 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 marca 2022 r. W dniu 21 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącej nadesłał drogą elektroniczną podpisane podpisem elektronicznym pismo, którego załącznik stanowiło pełnomocnictwo do działania w imieniu K. U. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Pełnomocnictwo nie zostało jednak podpisane, ani potwierdzone za zgodność z oryginałem. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 303/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. U., wskazując, że brak podpisu pod pełnomocnictwem, czy też brak potwierdzenia za godność z oryginałem tego dokumentu, skutkuje nieuzupełnieniem braków formalnych skargi. Pismem w sprawie jest zarówno pismo przewodnie, jak i załącznik. Ze względu zaś na kategoryczne brzmienie art. 46 § 2a i 2b P.p.s.a. nie można przyjmować, że samo opatrzenie pisma przewodniego zaufanym podpisem elektronicznym skutkuje podpisaniem całego dokumentu elektronicznego, Pismem z dnia 9 maja 2022 r. skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść, tj. skarżonego postanowienia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące niesłusznym odrzuceniem skargi, w sytuacji gdy skarżąca prawidłowo i terminowo uzupełniła braki formalne skargi wskutek nadesłania stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania jej interesów przed sądem administracyjnym; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia, tj. art. 46 § 2a i 2b poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą wadliwym uznaniem jakoby skarżąca nie spełniła wymagań określonych w ww. przepisach i nie podpisała złożonego dokumentu zgodnie z wymaganiami stawianymi na wypadek wnoszenia pism przez platformę ePUAP, w sytuacji gdy złożone pismo zostało opatrzone podpisem zaufanym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednocześnie w myśl art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie z art. 46 § 2a P.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego (art. 46 § 2b P.p.s.a.). Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Nadesłane przez pełnomocnika skarżącej, w ustawowym terminie, pełnomocnictwo nie zostało jednak podpisane w sposób wskazany w art. 46 § 2a P.p.s.a. Jak wskazano w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21, na którą też powołał się Sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni przywołane wyżej stanowisko. Powyższa interpretacja, zgodnie z przywołanymi wcześniej przepisami, odnosi się również do innych pism składanych w formie dokumentów elektronicznych, przy których, jako załączniki, przekazywane są inne dokumenty. Skoro więc pełnomocnik skarżącej opatrzył zaufanym podpisem elektronicznym jedynie pismo przewodnie, a nie podpisał w ten sposób także dołączonego do niego załącznika (pełnomocnictwo), to słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że brak formalny skargi nie został uzupełniony i na tej podstawie ją odrzucił. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.