II OZ 395/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1060/13 odrzucające zażalenie M. P. i R. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1060/13 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie M. P. i R. P. na zarządzenie Przewodniczącego w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 31 października 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł. Skarżący nie zgadzając się z powyższym zarządzeniem złożył na nie zażalenie, które zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014 r. W związku z powyższym Przewodniczący ponownie zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2014 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu. Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł R. P. działając w imieniu własnym i jako pełnomocnik M. P. Odrzucając powyższe zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w pierwszej kolejności stwierdził, że R. P. nie był i nie jest stroną w tym postępowaniu, a zatem nie ma on uprawnienia do skutecznego wnoszenia środków zaskarżenia. Tym samym wniesione przez niego zażalenie Sąd uznał za niedopuszczalne. Jeżeli zaś chodzi o zażalenie wniesione przez M. P., reprezentowanego przez R. P., Sąd stwierdził jego niedopuszczalność z uwagi na to, że wśród katalogu rozstrzygnięć, od jakich przysługuje zażalenie przepis art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) nie wymienia zarządzenia Przewodniczącego wzywającego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Również pozostałe przepisy tej ustawy nie przewidują środka zaskarżenia od takiego zarządzenia. Skoro nie ma wątpliwości, że zarządzenie z dnia 31 października 2013 r. wzywające do uiszczenia wpisu stało się prawomocne, to niedopuszczalne jest zażalenie na pismo informujące o obowiązku uiszczenia wpisu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. P., reprezentowany przez R. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie należało oddalić, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia, po prawomocnym oddaleniu zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz jest wezwaniem do wykonania prawomocnego zarządzenia w tym przedmiocie. Oddalenie zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu oznacza, że obowiązki strony wskazane w zarządzeniu należy uznać za określone prawidłowo. W takiej sytuacji zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż zarządzenie Przewodniczącego ponownie wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia nie jest zarządzeniem w przedmiocie kosztów sądowych, w rozumieniu art. 227 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w istocie jest zarządzeniem wzywającym do wykonania prawomocnego zarządzenia, na które zażalenie zostało już oddalone prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem na zarządzenie wzywające do wykonania wcześniejszego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu zażalenie nie przysługuje. W związku z powyższym Sąd I instancji słusznie odrzucił zażalenie M. P., skoro zaskarżane zarządzenie stanowiło wyłącznie informację o obowiązku uiszczenia przez niego wpisu w ustalonej wysokości. Zasadnie również Sąd przyjął, że niedopuszczalnym było zażalenie wniesione przez R. P. osobiście. Nie był on bowiem ani stroną ani uczestnikiem tego postępowania, a tylko takim osobom przysługuje legitymacja do wnoszenia środków zaskarżenia, o ile oczywiście odpowiednie przepisy środki takie przewidują. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.