II OZ 45/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.C.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 672/09 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E.C.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 672/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wniosek E.C.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił: reprezentowana przez pełnomocnika E.C.S. wniosku o przyznanie prawa pomocy nie złożyła na urzędowym formularzu, zatem została wezwana do usunięcia tego braku w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej 20 sierpnia 2009 r., a pismem z dnia 27 sierpnia 2009 r. wniósł o przedłużenie terminu z powodu przebywania wnioskodawczyni na urlopie, zaś wypełniony formularz został złożony 7 września 2009 r., co spowodowało pozostawienie wniosku bez rozpoznania, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 15 października 2009 r. Od tego zarządzenia został wniesiony sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw, Wojewódzki Sąd podniósł: Art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje obligatoryjne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, a niedopełnienie tego wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mówi art. 49 § 1 w zw. z art. 257 tej ustawy, (jak to uznał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 kwietnia 2008 r. I OPS 1/08). Jakkolwiek uchwała ta przesądza, że termin, o którym mowa w art. 257 jest tym, o którym mowa w art. 49 § 1, to jednak, na mocy art. 269 § 1 tej ustawy pogląd wiąże względnie. Sformułowanie użyte w art. 257 tej ustawy, mówiące o "zakreśleniu terminu" oznacza, że chodzi o "wyznaczenie terminu", zatem jest to termin sądowy, a nie ustawowy, o którym mowa w art. 49 § 1, co znaczy, że może być przedłużony przez Sąd. Jednak wniosek pełnomocnika skarżącej o przedłużenie terminu, uzasadniony jej przebywaniem na urlopie nie uzasadnia jego uwzględnienia, zatem należało uznać, iż braki wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostały uzupełnione w terminie. W zażaleniu na postanowienie E.C.S. podniosła, że jej nieobecność w okresie urlopowym, która miała miejsce w dacie odbioru korespondencji przez pełnomocnika była ważnym powodem do przedłużenia terminu na uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec nieobecności niemożliwe było podpisanie tego formularza – stwierdziła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie mogło zostać uwzględnione, gdyż jakkolwiek nie można się zgodzić z poglądem Wojewódzkiego Sądu dotyczącego charakteru terminu, o którym mowa w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", to w rezultacie zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Stosownie do art. 257 "P.p.s.a." wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Bez powtarzania argumentów podanych w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. I OPS 1/08, zgodzić należy się z jej stwierdzeniem, iż wyrazy "w zakreślonym terminie" użyte w art. 257 "P.p.s.a." niewątpliwie dotyczą terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 "P.p.s.a." Sam termin, tj. wskazany w art. 49 § 1 "P.p.s.a.", jest terminem ustawowym, a wobec tego jego przedłużenie nie jest dopuszczalne. W stanie niniejszej sprawy należy zatem uznać, że strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, który powinien być złożony na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 "P.p.s.a."), zatem zasadnie został on pozostawiony bez rozpoznania. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 "P.p.s.a."