II OZ 463/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.G. i W.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 523/19 w sprawie ze skargi Z.G. i W.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) skargę Z.G. i W.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] marca 2019 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie czterech egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, skarżący odpowiedzieli poprzez przesłanie w wyznaczonym terminie jednego oryginału skargi oraz sześciu jej kserokopii. Zdaniem Sądu, złożenie przez skarżących trzech egzemplarzy kserokopii skargi, które nie zawierają własnoręcznego poświadczenia skarżących za zgodność z oryginałem (względnie przez notariusza czy pełnomocnika procesowego) lub własnoręcznego podpisu, nie stanowiło prawidłowego uzupełnienia braku formalnego skargi. Samo złożenie kserokopii skargi, nawet w liczbie wymaganej wezwaniem, ale bez ich jednoczesnego uwierzytelnienia czy podpisania nie może być uznane za przedłożenie takich dokumentów, których zgodność z wniesioną skargą została przez stronę potwierdzona. Oznaczało to brak przyjęcia przez stronę odpowiedzialności za zgodność odpisu z oryginałem. W związku z tym, w ocenie Sądu, skarżący nie wypełnili wymogu formalnego, o jakim jest mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zażalenie ma ww. postanowienie wnieśli Z.G. i W.K. (dalej: skarżący) zaskarżając je w całości, jako wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, że działali w sprawie samodzielnie, nie korzystając z usług profesjonalnego pełnomocnika, a brak własnoręcznych podpisów pod odpisami skargi nie był brakiem istotnym, uniemożliwiającym nadanie sprawie biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega uwzględnieniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym w sytuacji, gdy wezwanie Sądu zostało wykonane w ten sposób, że strona lub jej pełnomocnik nadesłali kserokopie, a więc egzemplarze odpowiadające treści złożonego środka zaskarżenia, a jedynie nie poświadczono ich za zgodność z oryginałem, to jego odrzucenie byłoby dotknięte nadmiernym formalizmem. Odrzucenie takiego pisma nie znajduje uzasadnienia w treści art. 47 § 1 w zw. z art. 49 p.p.s.a., ponieważ nie ma przeszkód, żeby pismo – mimo wspomnianych niedociągnięć – mogło otrzymać prawidłowy bieg (postanowienia NSA z 12 lutego 2020 r., II OZ 134/20; 25 września 2019 r. II OZ 810/19; 21 czerwca 2018 r. II OZ 619/18; 6 września 2017 r. II OZ 857/17). Prawidłowości tego poglądu nie zmienia stanowisko przyjęte w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13, odnoszące się do sytuacji nie dołączenia przez skarżącego prawidłowej liczby odpisów i ich załączników oraz ich złożenia po terminie zakreślonym w zarządzeniu wzywającym do usunięcia braków. Nadesłane przez skarżących trzy egzemplarze odpisów skargi, będące jej kserokopiami na których widnieje podpis skarżących, co prawda nie zostały uwierzytelnione, jednakże w sytuacji, gdy nie ma wątpliwości co do ich zgodności z oryginałem to nie było podstaw do odrzucenia skargi z przyczyn wskazanych przez Sąd I instancji. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może być on uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a. które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienia sądu I instancji.