II OZ 552/11

Dnia 5 lipca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 marca 2011 roku, sygn. akt IV SA/Wr 453/10 o odmowie wykładni postanowienia z dnia 29 grudnia 2010 roku sygn. akt IV SA/Wr 453/10 o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2010 roku Nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił D.W. dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2010 r. o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w piśmie z dnia 28 stycznia 2011 r. skarżąca wniosła o wykładnię postanowienia z dnia 29 grudnia 2010 r. Jednocześnie zarzuciła, że Sąd nie nadał biegu jej wnioskowi z dnia 9 listopada 2010 r. oraz zażaleniom z dnia 16 listopada 2010 r. i z dnia 15 grudnia 2010 r. Odmawiając dokonania wykładni postanowienia Sąd I instancji podkreślił, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści orzeczenia, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością orzeczenia. W ocenie Sądu I instancji, w przedmiotowej sprawie postanowienie Sądu jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jaki i jego uzasadnienia i nie wymaga wykładni. Za bezzasadne Sąd I instancji uznał zarzuty skarżącej dotyczące braku nadania biegu jej wnioskom oraz zażaleniom. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Wskazała, że postanowienie rażąco naruszenia przepisy Konstytucji RP oraz jej prawa nabyte. Skarżąca wniosła o uchylenie i zmianę postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd, który wydał wyrok może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jak słusznie zaważył Sąd I instancji, konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W ramach wykładni nie mieści się żądanie przez stronę wyjaśnienia przez Sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, gdy zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Wniosek o wykładnię nie może także zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów. Wniosek o wykładnię nie może stanowić polemiki z ustaleniami sądu, zmierzającej do nowej interpretacji orzeczenia, zgodnie z subiektywnym zapatrywaniem wnioskodawcy. Jeżeli skarżąca jest przekonana, że wyrok jest niepełny i nie rozstrzyga o całości sprawy, to właściwym środkiem prawnym w takiej sytuacji jest skarga kasacyjna. Za niezasadne należy uznać zarzuty związane z brakiem nadania biegu pismom strony. Po pierwsze, jak wyjaśnił Sąd I instancji pisma te nie zostały pominięte w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Po drugie zaś, ewentualne uchybienia Sądu I instancji w zakresie nadania biegu pismom czy wnioskom strony skarżącej nie mogą stanowić podstawy złożenia wniosku o wykładnię wyroku, a to z przyczyn wskazanych na wstępie rozważań. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.