II OZ 571/11

Dnia 23 września 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2011 roku sygn. akt II SA/Wr 86/11 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] września 2010 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wszczęcia z urzędu egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił W.K. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wszczęcia z urzędu egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że do wniesionej w sprawie skargi dołączono pełnomocnictwo podpisane przez W.K. upoważniające adw. B.G. "do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy – odwołanie do WSA w trybie art. 20 ust. 2 ustawy o s.k.o". W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2011 r., wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków skargi, w terminie 7 dni od otrzymania tego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi albo uwierzytelnionego odpisu takiego pełnomocnictwa oraz nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 lutego 2011 r., w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków skargi. Postanowieniem z dnia 15 marca 2011 r. Sąd I instancji odrzucił skargę. W dniu 15 marca 2011 r. działający w imieniu skarżącej pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, do którego dołączyła poprawione pełnomocnictwo i 2 egzemplarze skargi. We wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podano, że uzupełnienie braków formalnych nie nastąpiło w zakreślonym terminie bowiem pełnomocnik przebywał na urlopie, a aplikant i skarżąca stwierdzili, że prawdopodobnie nastąpiła jakaś pomyłka, bo pełnomocnictwo zostało załączone wraz z 3 kopiami skargi. Pełnomocnik skarżącej całą sprawę wyjaśniła dopiero po powrocie z urlopu w dniu 14 marca 2011 r. Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji wskazał, że podawane przez pełnomocnika skarżącej przyczyny uchybienia terminu trudno uznać za takie, które spowodowały, iż dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Przy prawidłowo zorganizowanej pracy kancelarii adwokackiej pobyt profesjonalnego pełnomocnika na urlopie nie powinien stanowić przeszkody do uzupełnienia braków formalnych pism procesowych kierowanych do Sądu. Ewentualny błąd aplikanta trudno uznać za "przeszkodę nie do przezwyciężenia". Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. W treści zażalenia podniosła zarzuty dotyczące merytorycznej zasadności złożonej do sądu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Okoliczności podnoszone przez pełnomocnika skarżącej nie uzasadniały przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Fachowy pełnomocnik zobowiązany jest w taki sposób zorganizować pracę prowadzonej przez siebie kancelarii, aby z powodu jego nieobecności reprezentowane przez niego strony nie poniosły szkody związanej z uchybieniem terminu do dokonania czynności procesowych. Adwokat jest podmiotem profesjonalnie świadczącym usługi prawne, a więc powinien legitymować się odpowiednim poziomem wiedzy nie tylko z zakresu prawa materialnego, ale również przepisów postępowania, w którym występuje w roli pełnomocnika. Jednocześnie podkreślić należy, że wszelkie zaniedbania pełnomocnika w postępowaniu dotykają bezpośrednio strony przez niego reprezentowanej. W treści zażalenia pełnomocnik reprezentujący skarżącą nie podnosi żadnych argumentów, które by uzasadniały twierdzenie, że uchybienie terminu było skutkiem przyczyn, których pełnomocnik, nawet przy zachowaniu należytej staranności, nie mógł przewidzieć. Pełnomocnik ograniczył się jedynie do wskazania argumentów dotyczących merytorycznej zasadności skargi, które na etapie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie mogą zostać uwzględnione. Dopiero bowiem skuteczne wniesienie skargi, a więc w odpowiednim trybie i terminie, bez uchybień formalnych i prawidłowo opłaconej, pozwala sądowi administracyjnemu na rozpoznania tej skargi i ocenę zarzutów w niej podnoszonych. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.