II OZ 59/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 679/13 umarzające postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T.K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 538/10 w sprawie ze skargi T.K. i K.K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 679/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie ze skargi T.K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 538/10, umorzył postępowanie w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 538/10, w której to skarżący domaga się wznowienia postępowania mocą orzeczeń referendarza sądowego zostało skarżącemu przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym w postaci zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego (postanowienia z dnia 25 lutego 2011 r. i z dnia 19 sierpnia 2011 r.). Profesjonalny pełnomocnik został mu wyznaczony. Mając zatem na uwadze powyższe oraz treść uchwały NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10, Sąd wskazał, że przyznane skarżącemu prawo pomocy w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 538/10 rozciąga się również i na niniejsze postępowanie zainicjowane skargą o wznowienie ww. postępowania. Oznacza to, że skarżący z mocy prawa jest zwolniony z ponoszenia kosztów sądowych w tej sprawie i uprawniony do korzystania z pomocy przyznanego mu pełnomocnika. Dlatego postępowanie zainicjowane wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zostało umorzone. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T.K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesione zażalenie podlega odrzuceniu jako spóźnione. Zgodnie z treścią art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zaś w sytuacji, gdy zażalenie zostanie wniesione po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, to na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone jako spóźnione. Natomiast obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynikającym z art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., jest odrzucenie zażalenia, które winno być odrzucone przez wojewódzki sąd administracyjny. W niniejszej sprawie skarżący jest reprezentowany przez pełnomocnika r.pr. K.S., przyznanego mu w ramach prawa pomocy w postępowaniu, którego wznowienia się domaga, tj. w sprawie oznaczonej sygn. akt II SA/Wr 538/10, bowiem prawo pomocy przyznane skarżącemu w postępowaniu ze skargi, obejmuje również postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie (patrz: ww. uchwała NSA z dn. 2.12.2010 r., sygn. akt II GPS 2/10). Zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 grudnia 2013 r., zatem siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upłynął z dniem 23 grudnia 2013 r. Tymczasem skarżący przedmiotowe zażalenie wniósł w dniu 2 stycznia 2014 r., a więc już po terminie otwartym do wniesienia zażalenia. Wprawdzie skarżącemu doręczono zaskarżone postanowienie także bezpośrednio, jednakże fakt ten nie zmienia tego, że termin do wniesienia zażalenia należy liczyć od daty doręczenia postanowienia pełnomocnikowi skarżącego. Zgodnie bowiem z treścią art. 67 § 5 P.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. Zatem skuteczne procesowo było doręczenie zaskarżonego postanowienia właśnie pełnomocnikowi skarżącego. Nadto wskazać należy, że cofnięcie pełnomocnictwa r.pr. K.S. dokonane w treści wniesionego zażalenia nie ma wpływu na prawidłowość doręczenia zaskarżonego postanowienia, bowiem oświadczenie skarżącego w tym przedmiocie dotarło do wiadomości Sądu dopiero w dniu 2 stycznia 2014 r., a więc już po fakcie dokonania doręczenia. Dlatego, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.