II OZ 6/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maria Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 653/05 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 3 czerwca 2005 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej M. K. o przyznanie całkowitego prawa pomocy, postanowieniem z dnia 14 listopada 2005 r. odmówił jej przyznania tego prawa. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zwanej dalej ppsa), następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast w myśl § 1 pkt 2 tego artykułu, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. We wniosku skarżąca podkreśliła, że nie pracuje i wraz z dwoma córkami (w wieku 14 i 18 lat) pozostaje na utrzymaniu pracującego męża. Jego wynagrodzenie za pracę w wysokości 1941 zł miesięcznie jest jedynym źródłem ich dochodów. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia oświadczenia majątkowego między innymi przez przedłożenie zeznania podatkowego złożonego wraz z mężem za rok 2004 oraz wyciągów z kont bankowych, a także oświadczenia co do stanu posiadanych samochodów. Zarządzenie Sądu skarżąca wykonała tylko częściowo – oświadczyła, że jest właścicielką samochodu osobowego marki Renault, rok produkcji 1993 r. oraz przedłożyła wyciąg z konta Banku PKO BP S.A. za trzy miesiące z saldem plusowym. Biorąc pod uwagę treść art. 246 § 1 i § 2 ppsa oraz dane zawarte we wniosku, Sąd przyjął, że Mariola Kalkowska jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na powyższe postanowienie Mariola Kalkowska wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym jednakże nie zawarła żadnych zarzutów wobec zaskarżonego postanowienia. Z treści zażalenia wynika natomiast, że domaga się uchylenia tego postanowienia i przyznania jej prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sadowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu przez sąd adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i 2 ppsa). W art. 245 ppsa przewidziano możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Prawo to przyznaje się, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ppsa). Prawo pomocy w zakresie częściowym polega natomiast na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego wzglednie rzecznika patentowego. Wchodzi zaś w rachubę, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ppsa). Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, stan majątkowy i rodzinny M. K. nie wskazuje na to, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Skoro zaś w zażaleniu nie zawarto jakichkolwiek zarzutów podważających stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do braków podstaw do przyznania prawa pomocy ze względu na sytuację majątkową i rodzinną, to tym samym podlegało ono oddaleniu jako nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa Sąd orzekł, jak w sentencji.