II OZ 63/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r. zażalenia A. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 maja 2010 r., II SA/Bd 332/10, odmawiające dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi E. G., C. K. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił dopuszczenia A. A. do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym bowiem nie wykazał, stosownie do art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), interesu prawnego. W uzasadnieniu podano, że poza sporem pozostaje to, że państwo A. rozwiedli się w latach 90-tych ubiegłego wieku oraz to, że A. A. nie jest właścicielem ani współwłaścicielem żadnego lokalu w budynku przy ul. E. Plater [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. A., podnosząc, że w dniu 31 maja 2010 r. zawarł związek małżeński ze S. A. i w zawiązku z tym rozstrzygnięcie sprawy dotyczy jego interesu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 33 § 1 ppsa osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. W myśl § 2 cytowanego przepisu udział w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Z powyższej regulacji wynika, że o możliwości przystąpienia do postępowania decyduje legitymowanie się interesem prawnym. W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo uznał, w dacie orzekania, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 33 § 2 ppsa. O istnieniu interesu prawnego przesądza bowiem norma prawa materialnego, natomiast od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji. Interes prawny w rozumieniu art. 33 ppsa należy utożsamiać ze związkiem sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialno-prawną, z której ten interes wywodzi. Interes prawny musi być także własny, co oznacza, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (zob. J. Zimmermann, Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego w: Gospodarka, Administracja, Samorząd, red. H. Olszewski, B. Popowska, Poznań 1997, s. 610). W niniejszej sprawie prawidłowo Sąd I instancji uznał, że nie ma podstaw do uznania bezpośredniego związku między sferą praw i obowiązków wnoszącego zażalenie, a zaskarżoną decyzją w przedmiocie rozbiórki. Okoliczność zawarcia związku małżeńskiego, na którą powołuje się wnioskodawca w zażaleniu zaistniała już po wydaniu przez sąd wojewódzki zaskarżonego postanowienia o odmowie dopuszczenia A. A. do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym bowiem, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu, państwo A. zawarli związek małżeński w dniu 31 maja 2010 r., podczas gdy zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu [...] maja 2010 r. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.