II OZ 671/16

Dnia 30 czerwca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1955/15 o odrzuceniu skargi A. Ł. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1955/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odrzucił skargę A. Ł. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że A. Ł. wniósł skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie, skierowane na wskazany przez skarżącego w skardze adres, zostało zwrócone do sądu wojewódzkiego z powodu niepodjęcia w terminie. Z adnotacji na kopercie wynika, że przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 9 lipca 2015 r., po raz drugi w dniu 17 lipca 2015 r. Przesyłkę pozostawiono w UP Dąbrowa Górnicza 1, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Zwrotu dokonano 27 lipca 2015 r. Pismo należy uznać za doręczone w dniu 23 lipca 2015 r. (art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa). Termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 30 lipca 2015 r. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uiścił należnego wpisu w zakreślonym terminie, co potwierdza adnotacja z dnia 18 sierpnia 2015 r. sporządzona w Oddziale Finansowo – Budżetowym Sądu wojewódzkiego, w której stwierdzono, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych do dnia 14 sierpnia 2015 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. Ł. wskazując, że złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Ponadto skarżący podniósł, że nie otrzymał przedmiotowej przesyłki z WSA w Warszawie, dlatego nie był wstanie uiścić wpisu od skargi w wyznaczonym terminie. Podaje, że do jego skrzynki oddawczej dokonano już kilka włamań i z tej przyczyny awizo mogło zostać "przejęte przez osoby do tego nieupoważnione". W piśmie procesowym z dnia 24 marca 2016 r. skarżący podniósł jak w zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze motywy sądu I instancji ległe u podstaw zaskarżonego postanowienia, którym odrzucono skargę A. Ł. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz argumentację zawartą w zażaleniu kwestionującym to orzeczenie, stwierdzić należy, że kluczową dla sprawy była okoliczność oceny prawidłowości doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i zastosowanego domniemania doręczenia tego wezwania w aspekcie przesłanki obligującej WSA w Warszawie do odrzucenia skargi. Analiza informacji uwidocznionych na kopercie z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego, a także załączonego do niej potwierdzenia odbioru jednoznacznie wskazuje, że pierwsza podjęta próba doręczenia skarżącemu przesyłki nastąpiła w dniu 9 lipca 2015 r. i wobec niezastania adresata awizowano je pozostawiając zawiadomienie o możliwości ich odebrania w placówce pocztowej. Powtórne awizo miało miejsce w dniu 17 lipca 2015 r. Wobec zaś nie podjęcia przez adresata przesyłki, w dniu 27 lipca 2015 r., wezwania zwrócono do sądu I instancji. Taki stan sprawy powodował, że sąd I instancji niewadliwie stwierdził domniemanie doręczenia wezwania z dniem 23 lipca 2015 r. Jak bowiem stanowi art. 73 § 4 Ppsa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc okresu czternastu dni na który pozostawia się pismo w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w sytuacji niemożności jego doręczenia w sposób przewidziany przepisami art. 56 – 72 Ppsa, czyli stronie osobiście lub jej pełnomocnikowi albo w przypadku niezastania adresata, dorosłemu domownikowi, zarządcy domu lub dozorcy jeśli podjęli się oddania pisma. Wobec prawidłowości stwierdzenia daty doręczenia wezwania również niewadliwie sąd I instancji stwierdził, że termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał z dniem 30 lipca 2015 r. Skoro skarżący do tego dnia nie uiścił wpisu sądowego, sąd I instancji zobligowany był do zastosowania w sprawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uznania, aby argumentacja strony podniesiona w zażaleniu skutecznie podważyła domniemanie doręczenia ww. przesyłek sądowych w trybie art. 73 § 4 Ppsa. Z całą pewnością domniemania tego nie może obalić gołosłowne twierdzenie skarżącego, że w miejscu zamieszkania adresata nie pozostawiono awizo, względnie że zostało ono "przejęte" przez osoby do tego nieupoważnione. Skarżący nie jest także zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych na podstawie przepisów ustawy Ppsa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.