II OZ 708/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. i O. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 378/05 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi H. i O. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Gl 378/05, oddalił wniosek H. i O. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego przez nich postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 marca 2005 r. Nr [...], w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, iż zaskarżonym postanowieniem Organ nadzoru budowlanego ustalił jedynie wysokość opłaty legalizacyjnej, nie nałożył natomiast obowiązku jej uiszczenia, ani nie stwierdził, że taki obowiązek istnieje. Stąd wskazane postanowienie nie podlega wykonaniu, orzeka ono bowiem wyłącznie o wysokości opłaty legalizacyjnej i nie jest źródłem jakichś uprawnień lub obowiązków podlegających realizacji. Zatem instytucja wstrzymania wykonania, nie może zostać – w ocenie Sądu I instancji – zastosowana w stosunku do zaskarżonego postanowienia. H. i O. K. złożyli zażalenie na to postanowienie podnosząc, iż "egzekwowanie nałożonej opłaty doprowadzi do zagrożenia bytu rodziny poprzez pozbawienie jej środków na zaspokajanie jej podstawowych potrzeb życiowych. W tych okolicznościach wykonanie zaskarżonego postanowienia organu nadzoru budowlanego sprowadza na skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (...)" Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy jednak zaznaczyć, iż przedmiotem wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie dotyczy to bowiem wszystkich aktów administracyjnych, gdyż co do zasady, cechy wykonalności polegającej na możliwości spowodowania lub doprowadzenia do stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem, nie mają decyzje odmowne, czy np. ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej (por. J. P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., str. 122). Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy takiego właśnie postanowienia, tj. postanowienia ustalającego wyłącznie wysokość opłaty legalizacyjnej, które w związku z powyższym do wykonania się nie nadaje i tego nie wymaga. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, przedmiotowe postanowienie nie nakłada na stronę obowiązku uiszczenia wymienionej opłaty, a zatem w przypadku jej nieuiszczenia, opłata ta nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji. Okoliczność taka staję się natomiast podstawą do wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, i dopiero wykonanie tej decyzji może zostać wstrzymane. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak wyżej.