II OZ 725/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 10 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 734/15 o odrzuceniu skargi E.Z. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz dokonania oceny stanu technicznego obiektu postanawia: oddalić zażalenie. 2 1 Postanowieniem z 10 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę E.Z. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z [...] października 2015 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz dokonania oceny stanu technicznego obiektu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z 31 grudnia 2015 r., wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie odpisów skargi, a także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka skierowana do skarżącej, zawierająca powyższe wezwanie oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, z uwagi na dwukrotne jej awizowanie w dniach 8 stycznia 2016 r. i 18 stycznia 2016 r., została uznana przez Sąd instancji za skutecznie doręczoną z dniem 22 stycznia 2016 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał zatem 29 stycznia 2016 r. Skarżąca nie uzupełniła braków skargi. Z tej przyczyny Sąd I instancji skargę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Wskazała, że nie otrzymała żadnego wezwania ani żadnego awiza. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że skarżąca nie uzupełniła braków skargi, co skutkowało odrzuceniem tego środka odwoławczego. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi. Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako "p.p.s.a.") , zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Przepisy art. 73 § 1 - 4 p.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. domniemania doręczenia przesyłki. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże ona, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Skarżąca twierdzi, że awizo nie zostało jej w ogóle pozostawione. Twierdzenie skarżącej nie znajduje jednak oparcia w aktach sprawy. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął 8 stycznia 2016 r., a następnie przesyłkę pozostawił w placówce InPost w Chojnicach, ul Wysoka 29. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w drzwiach skarżacej. Świadczy o tym zarówno druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem doreczyciela oraz urzędową pieczęcią z datownikiem placówki InPost. Powtórne awizowanie nastąpiło 18 stycznia 2016 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 26 stycznia 2016 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji skarżącej prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza. Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia skarżącej przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków skargi. Skarga podlegała odrzuceniu, a stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest trafne. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2 3