II OZ 729/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 7 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 711/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 711/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej w S. (dalej również jako "Spółdzielnia") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej również jako "GIOŚ") z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Spółdzielnia Mieszkaniowa w S. wniosła skargę, którą podpisała Przewodnicząca Zarządu J. K. Z załączonego do skargi odpisu z KRS wynika, iż spółdzielnię reprezentuje zarząd, a oświadczenia woli za spółdzielnię składają dwaj członkowie zarządu lub jeden członek zarządu i pełnomocnik. W skład zarządu wchodzi jego przewodniczący, zastępca przewodniczącego i członek zarządu. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazał, iż Przewodnicząca Zarządu J. K. nie ma prawa do samodzielnej reprezentacji Spółdzielni Mieszkaniowej w S., a wezwanie do podpisania skargi we właściwy sposób, zgodny z KRS, nie zostało wykonane. Sąd uznał, że w zaistniałej sytuacji należy odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie, pismem z dnia [...] lipca 2020 r. wniosła Spółdzielnia, reprezentowana przez J. K., podnosząc, że wszelkie uchybienia zarzucane w skarżonym postanowieniu wypływają częściowo z niewiedzy prawnej skarżącej Spółdzielni, ale przede wszystkim z utrudnień wynikających z niedostatków komunikacyjnych, dostępu do sieci internetowych, znacznych ograniczeń w kontaktach z organami, instytucjami i kancelariami związanymi z pandemią. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z art. 57 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem musi spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 p.p.s.a. Jednym z tych wymagań jest podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w powołanych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W przypadku osób prawnych, w tym stowarzyszeń, zasadą jest, że w ich imieniu działają uprawnione organy. Stosownie bowiem do art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Na wstępie należy przypomnieć, że skarga została podpisana jedynie przez Przewodniczącą Zarządu J. K., co oznacza, że zawierała braki formalne, o których mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., tj. brak podpisu jeszcze jednego członka zarządu - zgodnie ze sposobem reprezentacji Spółdzielni wskazanym w KRS. Na tym etapie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że brak profesjonalnej pomocy prawnej, na jaki powołuje się w zażaleniu strona skarżąca, nie usprawiedliwia niewiedzy w jaki sposób Spółdzielnia powinna być reprezentowana. Przewodniczący zarządu dbając należycie o interesy reprezentowanego podmiotu powinien posiadać świadomość prawidłowej reprezentacji Spółdzielni wynikającej z KRS. Powyższe uchybienie mogło zostać uzupełnione na wezwanie Sądu, jednak i w tym przypadku Spółdzielnia nie dochowała terminu, powołując się na utrudnienia związane ze stanem pandemii Covid-19. W tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny również uznał podnoszone w zażaleniu argumenty za niezasadne. Stosownie do treści art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374; dalej "ustawa") w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 r., poz. 568), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zgodnie natomiast z art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) z dniem 16 maja 2020 r. uchylony został art. 15 zzs COVID z jednoczesnym wprowadzeniem mocą art. 68 ust. 6 i 7 ustawy zmieniającej siedmiodniowego terminu, po którym terminy wstrzymane rozpoczynają swój bieg, zaś zawieszone – biegną dalej. Mając zatem na uwadze to, że ustawa z dnia 14 maja 2020 r. weszła w życie dnia 16 maja 2020 r. (art. 76 tej ustawy), ustanie przyczyny powodującej wstrzymanie rozpoczęcia, jak i zawieszenia biegu terminów procesowych nastąpiło dnia 23 maja 2020 r. Oznacza to, że od dnia 24 maja 2020 r. rozpoczęły bieg terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Natomiast terminy, które rozpoczęły swój bieg i uległy zawieszeniu, biegną dalej, a do zachowania terminu wlicza się także te dni, które nastąpiły przed dniem zawieszenia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca otrzymała wezwanie w dniu 26 maja 2020 r., zatem termin na jego uzupełnienie upłynął bezskutecznie, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w dniu 2 czerwca 2020 r. Skarżąca powołuje w zażaleniu, że odpowiedziała na wezwanie Sądu o prawidłowe podpisanie skargi, pismami nadanymi [...] maja 2020 r. i [...] czerwca 2020 r. W aktach nie znajduje się żaden ślad po takiej korespondencji, a nawet gdyby tak było, to oznaczałoby to, że pierwsze z tych pism zostało nadane przed otrzymaniem wezwania z Sądu, natomiast drugie zostałoby nadane po terminie do skutecznego uzupełnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.