II OZ 742/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt II SO/Kr 29/09 odrzucające zażalenie Z. M. z dnia 1 marca 2010 r. oraz wniosek Z. M. z dnia 1 marca 2010 r. o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dokonania określonych czynności celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II SO/Kr 29/09, w punkcie pierwszym odrzucił zażalenie skarżącego Z. M. z dnia 1 marca 2010 r. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2009 r. o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd wskazał, że pierwsze zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 28 sierpnia 2009 r. zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2009 r. W dniu 1 marca 2010 r. skarżący ponownie wniósł zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2009 r. o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt II SO/Kr 29/09, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), odrzucił zażalenie złożone w dniu 1 marca 2010 r. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II SO/Kr 29/09, w punkcie drugim odrzucił wniosek skarżącego z dnia 1 marca 2010 r. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd wskazał, że powyższy wniosek jest spóźniony. Sąd uznał, że już z treści zażalenia skarżącego z dnia 18 września 2009 r. wynikało, iż wtedy ustały przyczyny, które spowodowały uchybienie terminu do usunięcia braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Oprócz tego w dniu 12 stycznia 2010 r. skarżący odebrał odpis postanowienia NSA z dnia 17 grudnia 2009 r. i jego uzasadnienie, w którym wskazano wprost, że zamiast zażalenia winien był on złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Mimo tego wniosek ten został wniesiony dopiero 1 marca 2010 r., a zatem znacznie po terminie. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 87 §1 i art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), odrzucił wniosek jako spóźniony. W piśmie z dnia 24 lipca 2010 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. W zażaleniu skarżący nie wskazał przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wydając zaskarżone postanowienie. Wskazywał natomiast m.in., że nie zgadza się z twierdzeniem Sądu I instancji, że już z treści jego zażalenia z dnia 18 września 2009 r. wynika, iż wtedy ustały przyczyny, które spowodowały uchybienie terminu do usunięcia braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzupełniając zażalenie skarżącego jego pełnomocnik wskazywał, że skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 22 czerwca 2010 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W głównych motywach zażalenia wywodzono, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie zostało doręczone "E. C.", będącej następcą prawnym zmarłej uczestniczki postępowania Z. D. Tym samym skarżący wskazuje zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 183 §2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2011 r. doręczył uczestnikowi postępowania G. C., będącej następcą prawnym zmarłej uczestniczki postępowania Z. D., postanowienie tego Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. wraz ze stosownym pouczeniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Artykuł 197 §2 wskazanej w poprzednim zdaniu ustawy stanowi, że "Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej". Zarzutem najdalej idącym, bo kwestionującym legalność postępowania zażaleniowego, był zarzut naruszenia art. 183 §2 pkt 5 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrywanie zarzutu naruszenia art. 183 §2 pkt 5 ustawy procesowej nie może nie uwzględniać odrębności postępowania zażaleniowego i odpowiedniego do niego stosowania przepisów o skardze kasacyjnej. W toku postępowania zażaleniowego sąd administracyjny nie rozpoznaje sprawy sądowoadministracyjnej, nie ma bowiem w tym przypadku, charakterystycznych dla takiej sprawy - jej elementów podmiotowych i przedmiotowych. Bez szerszego rozwijania tej kwestii można chociażby wskazać, że postępowanie zażaleniowe nie zostało wywołane środkiem prawnym zawierającym żądanie - skierowane do podmiotu publicznego (organu administracji publicznej), za pomocą którego konkretna jednostka dążyłaby do realizacji np. swojego uprawnienia – przyznanego prawem. Zgodnie z art. 3 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) "Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania w trybie określonym ustawami, a w szczególności rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń tych sądów i podejmuje uchwały wyjaśniające zagadnienia prawne oraz rozpoznaje inne sprawy należące do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy innych ustaw". Podnoszony przez skarżącego brak doręczenia uczestniczce postępowania postanowienia Sądu I instancji z dnia 22 czerwca 2010 r. ma charakter naruszenia przepisów postępowania – wskazać można na art. 67 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpowiednie stosowanie w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia przepisów o skardze kasacyjnej, wymaga rozpoznania powyżej wywodzonego zarzutu (odniesienia się do niego), mając na uwadze art. 174 tej ustawy. Zarzut naruszenia przepisów postępowania, poprzez nie doręczenie następcy prawnemu uczestniczki postępowania odpisu postanowienia z dnia 22 czerwca 2010 r., nie jest uchybieniem, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstatacja taka wynika z faktu, że co prawda w terminie późniejszym, ale jednak Sąd I instancji doręczył następcy prawnej zmarłej uczestniczki postępowania wskazane postanowienie, na które nie wniosła ona zażalenia. Z tego względu zarzutu powyższego naruszenia nie można uznać za usprawiedliwiony, nie miał on istotnego wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie sąd administracyjny, zarówno w postępowaniu zażaleniowym, jak i w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej, podejmując określone czynności procesowe, jak i rozstrzygnięcia, powinien uwzględniać ogólne zasady postępowania przed sądami administracyjnymi, w tym m.in. zasadę szybkości tego postępowania (art. 7 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie są zasadne pozostałe twierdzenia zażalenia. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że ponowne wniesienie zażalenia na zarządzenie z dnia 28 sierpnia 2009 r. jest niedopuszczalne. Postępowanie zażaleniowe toczące się z zażalenia skarżącego zostało już prawomocnie zakończone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2009 r. Podobnie Sąd prawidłowo wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wniesiony w dniu 1 marca 2010 r. – jest spóźniony. W szczególności zasadnie wskazał Sąd I instancji, że w dniu 12 stycznia 2010 r. skarżący odebrał odpis postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w którym wprost wskazano, że zamiast zażalenia winien on był złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Mimo tego wniosek ten został wniesiony dopiero 1 marca 2010 r., a zatem znacznie po terminie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, skoro zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.