II OZ 742/16

Dnia 20 lipca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 153/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. C. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 153/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Kielcach odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że H.C. wniosła do WSA w Kielcach skargę na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w piśmie z 21 marca 2016 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wstrzymanie uważa za konieczne z uwagi na zaskarżenie wydanej decyzji do sądu i ewentualność jej uchylenia. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie podała we wniosku żadnych okoliczności, uzasadniających wystąpienie którejś z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżenie decyzji do sądu nie jest przesłanką uzasadniającą wstrzymania jej wykonania. Zażaleniem H.C. zaskarżyła ww. postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na odmowie wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy zaistniały przesłanki do jej wstrzymania w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego skarżąca wnosi o: 1. zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia podnosi, że wybudowanie elektrowni wiatrowych zacznie w krótkim czasie negatywnie oddziaływać m.in. poprzez emisję hałasu, wytwarzanie pól elektromagnetycznych, wywołanie efektu migotania cienia. Skutków tego oddziaływania nie będzie można odwrócić w razie późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji i doprowadzenia do rozbiórki elektrowni wiatrowej. Ponadto – zdaniem skarżącej - trzeba mieć na uwadze jak ogromne koszty wiążą się z budową elektrowni, a w przypadku uchylenie decyzji dot. pozwolenia na budowę, z jej rozbiórką. W odpowiedzi J. P. stwierdza, że odległości przedmiotowej inwestycji od zabudowań były szczegółowo analizowane na każdym etapie inwestycji począwszy od decyzji środowiskowej poprzez etap wydawania warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę. Dalej podnosi, że stan realizacji inwestycji, której dotyczy zażalenie jest w 99% na ukończeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca żądając wstrzymania wykonania decyzji nie wywiązała się z obowiązku wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji w sposób odpowiadający wymogom z art. 61 § 3 Ppsa rozważył wskazane przez skarżącą okoliczności, w sposób prawidłowy zakwalifikował, jako niespełniające przesłanek przewidzianych tym przepisem, skutkujących koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jak trafnie przyjął sąd I instancji - nie można uznać ogólnych twierdzeń skarżącej, że wstrzymanie uważa za konieczne z uwagi na zaskarżenie wydanej decyzji do sądu i ewentualność jej uchylenia. Tymczasem – jak już podniesiono – skarżąca powinna podać we wniosku określone okoliczności, ale także chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uzasadnienia złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, uniemożliwia Sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że analizą objęte są argumenty podane przez stronę, stąd winne one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu. Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie uprawdopodobniła dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki trudne do odwrócenia, czy narazi ją na szkodę. Wykonanie obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę, które może zostać usunięte z mocą wsteczną z obrotu prawnego, odbywa się wyłącznie na ryzyko inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie strony skarżącej. Odnośnie natomiast argumentacji zażalenia wskazać trzeba, że kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko została ostatecznie rozstrzygnięta w decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, oddalił zażalenie.