II OZ 750/08

Dnia 15 lipca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. Oddział w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 734/07 przywracające B. G. B. termin do wniesienia skargi na decyzję Wojewody D. z dnia [...], Nr [...] w sprawie przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami powierzchniowymi rzeki S. postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 734/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przywrócił B. G. B. termin do wniesienia skargi na decyzję Wojewody D. z dnia [...], Nr [...] w sprawie przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami powierzchniowymi rzeki S. W uzasadnieniu wskazano, że przyczyna uchybienia w postaci błędnego przeświadczenia skarżącej odnośnie daty skutecznego doręczenia przesyłki uprawnionemu do tego dorosłemu domownikowi ustała z dniem 16 stycznia 2008 r. tj. z chwilą doręczenia skarżącej treści postanowienia odrzucającego skargę z uwagi na upływ trzydziestodniowego terminu, w którego uzasadnieniu Sąd wskazał, że przesyłka zawierająca decyzję organu odwoławczego została skarżącej skutecznie doręczona - w dniu [...]., nie zaś w dniu [...] jak mylnie sądziła skarżąca. Od tego też dnia doręczenia skarżącej postanowienia Sądu rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie. Siedmiodniowy termin na skuteczne złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 23 stycznia 2008 r. zaś skarżąca w tym samym dniu złożyła wniosek o przywrócenie terminu, zachowany zatem został wymóg czasowy określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził także, że wskazane przez skarżącą okoliczności stanowią uprawdopodobnienie braku jej winy w niedotrzymaniu terminu w stopniu wystarczającym do uznania zasadności wniosku. Podzielono tu zapatrywanie skarżącej, zgodnie z którym podeszły wiek W. L. i spowodowane tym wiekiem, błędne poinformowanie skarżącej co do daty doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu II instancji, jako zdarzenie losowe na którego wystąpienie ani przebieg skarżąca nie miała wpływu, stanowi niezawinioną przez stronę okoliczność, która spowodowała spóźnione wniesienie skargi na decyzję organu odwoławczego do tutejszego Sądu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie § 1 w zw z § 3 art. 87 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące przyjęciem przez Sąd błędnego stanowiska, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został przez skarżącą B. G. B. wniesiony w terminie. Ponadto stwierdzono naruszenie § 1 art. 86 p.p.s.a. poprzez jego błędną Sygn. akt II OZ 750/08 wykładnię - skutkującą przyjęciem, że B. G. B. uchybiła terminowi do złożenia skargi bez swojej winy. W uzasadnieniu organ wywiódł, że skarżąca w dniu 23 stycznia 2008 r. "złożyła w tutejszym Sądzie" pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wobec ustalenia przez Sąd, że siedmiodniowy termin na skuteczne złożenie wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 23 stycznia 2008 r. stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie został wniesiony za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, czym naruszony został § 3 art. 87 p.p.s.a., który nakazuje jego wniesienie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Błędnie zatem przyjął Sąd I instancji, że wniosek został wniesiony w ustawowym terminie. Zgodnie z regułą art. 85 był on bezskuteczny. Błędne zaś przeświadczenie skarżącej odnośnie daty skutecznego doręczenia przesyłki uprawnionemu do tego dorosłemu domownikowi spowodowane błędnym poinformowaniem skarżącej przez tego domownika co do daty doręczenia przesyłki zawierającej decyzję, stanowiące przyczynę uchybienia terminu, było zdaniem kasatora przez stronę zawinione. Doręczenie decyzji nastąpiło listem poleconym ze zwrotnym poświadczeniem odbioru i osoba ta miała 30 dni na ustalenie, osobiście bądź telefonicznie tak w placówce pocztowej, jak i w organie który dokonywał doręczenia -kiedy ono faktycznie nastąpiło. Skoro list skarżącemu przekazany został przez osobę w podeszłym wieku, która nie potrafiła sobie dokładnie przypomnieć daty jego doręczenia, to stanowi to o niezachowaniu elementarnej staranności oraz dbałości o własne sprawy, zważywszy, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku podała jako okoliczności wyłączające "rzetelność" osoby od której uzyskała informacje o dacie doręczenia pisma. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w trybie § 2 art. 192 p.p.s.a. oraz oddalenie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. Stosownie do przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oznacza to, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku Sygn. akt II OZ 750/08 dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd przy tym powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V S.A. 793/02). W warunkach sprawy podzielić należy ocenę dokonaną przez Sąd Wojewódzki, że strona składająca wniosek o przywrócenie terminu uprawdopodobniła brak zawinienia po swojej stronie. Okoliczność bowiem, podana we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, świadczy o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu, gdyż jest to okoliczność, której można przypisać charakter przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Za taką okoliczność w zaistniałym stanie faktycznym należy uznać spowodowane podeszłym wiekiem W. L., błędne poinformowanie skarżącej co do daty doręczenia przesyłki zawierającej decyzje organu II instancji, na które to zdarzenia - ich wystąpienie i przebieg - skarżąca nie miała wpływu. Skarżąca nie była bowiem świadoma wskazanego wprowadzenia jej w błąd. Skoro tak, to przedstawione okoliczności, które spowodowały spóźnione wniesienie skargi na decyzję organu odwoławczego do tutejszego Sądu uznać należy za niezawinione przez skarżącą. Podnieść również należy, że wbrew zawartemu w zażaleniu twierdzeniu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został wniesiony z zachowaniem wskazanej w art. 87 § 3 p.p.s.a. procedury, która zobowiązuje do wniesienia wskazanego pisma za pośrednictwem organu, którego - w tym przypadku - działanie jest przedmiotem skargi. Jak wynika bowiem z akt sprawy (k. 22 akt sądowych) wniosek przedmiotowy w niniejszej sprawie złożony został za pośrednictwem Wojewody D. w dniu [...]. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powoływanej już ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.