II OZ 754/10

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 840/07 o odrzuceniu zażalenia D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 840/07 w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie w zakresie odrzucenia zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 840/07; 2. oddalić zażalenie w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 listopada 2009 r. na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", odrzucił zażalenie D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 840/07, odrzucające zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 27 listopada 2008 r. oddalające wniosek D. W. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2008 r. w sprawie ze skargi D. W. , M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wezwaniami z dnia 22 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do M. i J. W. o uiszczenie solidarnie wpisu sądowego od zażalenia z dnia 9 marca 2009 r. na postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2009 r. odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2008 r. oddalające wniosek D. W. o uzupełnienie wyroku zapadłego w niniejszej sprawie. Przedmiotowe wezwania doręczono skarżącym w dniu 12 maja 2009 r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 19 sierpnia 2009 r. wezwano ponownie M. i J. W. do wykonania zarządzenia z dnia 21 kwietnia 2009 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z dnia 9 marca 2009 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych stwierdzono, iż do dnia 4 listopada 2009 r. nie zidentyfikowano przedmiotowej wpłaty. Jednocześnie Sąd zaznaczył, iż skarżącym D. W. i M. W. postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2009 r., przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Od powyższego postanowienia zażalenie wnieśli D. W., M. W., J. W. i M. W. zaskarżając je w całości wnosząc o jego uchylenie i zmianę i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej D. W. i M. W., a to z poniższych względów. Wprawdzie D. W., M. W., J. W. i M. W. wnieśli zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 840/07 w jednym piśmie procesowym - nadanym w Urzędzie Pocztowym w T. w dniu 9 marca 2009 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 12 marca 2009 r. - to jednak zażalenia D. W. i M. W. oraz J. W. i M. W. otrzymały odrębny bieg. A mianowicie, zażalenie D. W. i M. W., którym postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2009 r. przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, zostało przedstawione w dniu 5 czerwca 2009 r. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II OZ 536/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 840/07, odrzucające zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 27 listopada 2008 r. oddalające wniosek D. W. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2008 r. Stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy. Powołana wyżej ustawa nie przewiduje możliwości zaskarżenia orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Od wyroków i postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie przysługuje żaden środek odwoławczy. W myśl art. 168 § 1 p.p.s.a orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Powyższe oznacza, że zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne z chwilą ich podjęcia. A zatem, postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II OZ 536/09 Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął prawomocnie w zakresie zażalenia D. W. i M. W. na wskazane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 840/07. W konsekwencji niedopuszczalne było rozstrzyganie w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 listopada 2009 r. Skoro sprawa dotycząca zażalenia D. W. i M. W. została już prawomocnie rozstrzygnięta, to tym samym zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji wydane w tymże zakresie dotknięte jest wadą nieważności - art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Nieważność postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. zachodzi, jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym, albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Jak już wyżej wskazano sprawa dotycząca zażalenia D. W. i M. W. na wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r. została prawomocnie zakończona. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 3 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia. W pozostałym zakresie zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie J. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r. – tj. postanowienie odrzucające zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 27 listopada 2008 r. oddalające wniosek D. W. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2008 r. - dotknięte było brakiem fiskalnym. Z tego też względu Przewodniczący Wydziału VIII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał J. W. i M. W. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia z dnia 9 marca 2009 r. Należy zaznaczyć, iż na powyższe zarządzenie z dnia 21 kwietnia 2009 r. skarżący wnieśli zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II OZ 539/09. A zatem, wysokość oraz obowiązek uiszczenia wpisu zostały przesądzone w powyższym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2009 r. skarżący M. W. i J. W. zostali wezwani do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 21 kwietnia 2009 r. Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki - art. 214 § 1 p.p.s.a. Skarżący M. W. i J. W. nie uiścili należnego wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 21 stycznia 2009 r. w przepisanym terminie, mimo pouczenia o skutkach prawnych braku uiszczenia wpisu od zażalenia. W tym stanie rzeczy brak uiszczenia przez skarżących M. W. i J. W. wpisu od zażalenia, skutkował po stronie Sądu pierwszej instancji obowiązkiem odrzucenia zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie drugim postanowienia.