II OZ 766/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. A. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1597/13 w przedmiocie sprostowania oraz zmiany postanowienia w sprawie prawa pomocy wydanego na skutek wniosku Z. A. wniesionego w sprawie ze skargi ze skargi Z. A. i M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: oddalić zażalenie. P O S T A N O W I E N I E Dnia 21 sierpnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.A. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1597/13 w przedmiocie sprostowania oraz zmiany postanowienia w sprawie prawa pomocy wydanego na skutek wniosku M. A. wniesionego w sprawie ze skargi ze skargi Z. A. i M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Cz. z [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 9 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił sprostowania postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. (pkt 1 postanowienia) oraz zmienił postanowienie referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. w ten sposób, że po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych – oddalił wniosek (pkt 2 postanowienia). Postanowienie to zostało wydane w postępowaniu toczącym się ze skargi Z. A. i M. A. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie warunków zabudowy terenu. Jak wynika z sentencji postanowienia, rozstrzygnięcie podjęto na skutek wniosku Z. A. o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca wraz ze skargą wniosła o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym skarżąca została wezwana do wypełnienia wniosku na urzędowym formularzu PPF. W nadesłanym formularzu wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z 3 stycznia 2014 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej wskazując w sentencji zakres tego wniosku jako zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W piśmie z 29 stycznia 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. i wykreślenie z sentencji tego orzeczenia słów "ustanowienia adwokata z urzędu". W uzasadnieniu tego pisma skarżąca podkreśliła, że wnosiła o przyznanie prawa pomocy tylko w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, co jej zdaniem wynika z treści skargi oraz formularza PPF. Zarządzeniem z 3 marca 2014 r. Sąd I instancji wezwał skarżącą do sprecyzowania pisma z 29 stycznia 2014 r. W odpowiedzi (pismo z 31 marca 2014 r.) skarżąca oświadczyła, że pismo z 29 stycznia 2014 r. jest wnioskiem o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. i nie powinno być traktowane jako sprzeciw. Dodatkowo przedstawiła informacje dotyczące sytuacji finansowej. Postanowieniem z 15 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił sprostowania postanowienia z 3 stycznia 2014 r. oddalającego wniosek skarżącej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu podnosząc, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, bowiem jest to dopuszczalne jedynie w drodze zaskarżania stosownym środkiem odwoławczym. Pismem z 5 maja 2014. skarżąca złożyła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z 15 kwietnia 2014 r. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd I instancji wyjaśnił, że w pierwszej kolejności rozpoznał wniosek skarżącej z 29 stycznia 2014 r., uzupełniony pismem z 31 marca 2014 r. o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. W ocenie Sądu I instancji, podnoszona przez skarżącą kwestia zakresu wniosku o przyznanie prawa pomocy jako istotna podstawa rozstrzygnięcia nie może być rozpatrywana przy zastosowaniu instytucji sprostowania. Uznany przez referendarza sądowego zakres wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy (zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu) nie ma charakteru oczywistej omyłki pisarskiej wymagającej sprostowania, a stanowi istotę stanu faktycznego. W takim przypadku stronie przysługiwał środek odwoławczy w postaci sprzeciwu, o którym strona została prawidłowo pouczona w piśmie z 13 stycznia 2014 r. Wobec jednak wyraźnego oświadczenia złożonego na wezwanie Sądu, pisma z 29 stycznia 2014 r. nie można było potraktować jako wniesionego w terminie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. oddalającego wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W następnej kolejności Sąd I instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę wyjaśnienia skarżącej zawarte w piśmie z 31 marca 2014 r., w szczególności istotę zarzutów strony, pismo z 31 marca 2014 r. należało potraktować jako wniosek o zmianę postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. oddalającego wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Sąd I instancji stwierdził, że wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy z 2 listopada 2013 r., gdzie w formularzu wyraźnie zaznaczono żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, został przez referendarza rozpatrzony postanowieniem z 3 stycznia 2014 r. Obecnie skarżąca domaga się jedynie zwolnienia od kosztów sądowych, więc, zdaniem Sądu I instancji, doszło do zmiany okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Rozpatrując wniosek skarżącej o zmianę postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. i przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, Sąd I instancji uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując informacje podane przez skarżącą we wniosku z 2 listopada 2013 r., w piśmie z 9 grudnia 2013 r. oraz w piśmie z 31 marca 2014 r. Sąd doszedł do przekonania, że z uwagi treść tych wyjaśnień, a przede wszystkim niekompletność przedłożonych przez niego dokumentów, skarżąca nie wykazała, że nie może ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku w swoim utrzymaniu. Zdaniem Sądu I instancji, oświadczenia skarżącej związane z jej sytuacją majątkową są niespójne. W formularzu strona wymieniła jako jeden ze składników majątku certyfikaty energii ze źródeł odnawialnych (rubryka nr 7.2.1. - posiadane zasoby pieniężne - oszczędności, papiery wartościowe, itp. - wartość nominalna) bez podania ich wartości z adnotacją, że nie ma możliwości ich sprzedaży, podczas, gdy w piśmie z 9 grudnia 2013 r. skarżąca wskazując źródło dochodu przeznaczonego na spłatę zaciągniętej pożyczki podaje sprzedaż "certyfikatów ekologicznych". W ocenie sądu I instancji, twierdzenia te są zatem sprzeczne, a nawet jeśli przyjąć, że nie są to te same składniki majątku, to skarżąca nie wykazała tych ostatnich w odpowiedniej pozycji wniosku. Ponadto wnioskodawczyni wskazała jako dodatkowe źródło utrzymania zaciągniętą pożyczkę, jednak bez określenia jej wysokości. Uchyliła się ponadto od podania jakichkolwiek danych na temat miesięcznych wydatków. W ocenie Sądu I instancji, wezwanie do przedłożenia rachunków dokumentujących koszty utrzymania było uzasadnione. Służyło bowiem weryfikacji danych na temat źródeł i wysokości dochodów. Nie dysponując wiarygodnymi danymi co do dochodów i wydatków Sąd nie mógł dokonać oceny jej rzeczywistej sytuacji finansowej. W konsekwencji orzekł jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia na jej korzyść, z uwagi na błędnie ustalony stan faktyczny. W ocenie skarżącej, błędne jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym, jeśli strona wydaje więcej niż wynoszą jej dochody, to oznacza, że w ogóle osiąga dochód. Skarżąca podkreśliła, że żyje na koszt rodziny. Ponadto skarżąca podniosła szereg argumentów dotyczących zasadności wniesionej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W sentencji zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji rozstrzygnął dwie kwestie. W punkcie pierwszym, odniósł się do żądania sprostowania postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r., którym odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygając w tym zakresie, trafnie przyjął Sąd I instancji, że w niniejszym przypadku przepis art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), nie mógł zostać zastosowany. Wskazane przez skarżącą uchybienie nie stanowiło oczywistej omyłki bądź niedokładności, ponieważ wyznaczało zakres rozstrzygnięcia. Odmiennie zostały w przepisach ustawy p.p.s.a. określone przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym i w zakresie częściowym. Stąd też tego rodzaju uchybienie powinno zostać wyeliminowane w drodze wniesienia środka zaskarżenia, jakim w tym przypadku jest sprzeciw od postanowienia referendarza. Skarżąca nie wniosła sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r., lecz wyraźnie wskazała że wnosi o sprostowanie postanowienia, a jej pismo nie powinno być traktowane jako sprzeciw. W punkcie drugim zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji dokonał zmiany postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. w ten sposób, że rozpoznał wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i tak zakreślony wniosek oddalił. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał pismo skarżącej z 31 marca 2014 r. W piśmie tym skarżąca odpowiedziała na wezwanie Sądu I instancji z 3 marca 2014 r. wyjaśniając, że nie wnosi sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. oraz dodatkowa uściśliła informację na temat swojej sytuacji rodzinnej i majątkowej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że w piśmie z 31 marca 2014 r. zawarty został w istocie wniosek o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2014 r. Uwzględniając wszystkie informacje podane przez stronę we wniosku oraz kolejnych pismach – Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, że przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) nie mogło nastąpić, albowiem skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny. Zasadnie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę na niespójność oświadczeń strony i niekompletność złożonych dokumentów, co uniemożliwiło dokonanie rzetelnej oceny rzeczywistej sytuacji finansowej strony skarżącej. Konsekwencją uchylenia się przez stronę od przedstawienia pełnych danych określonych w wezwaniu sądowym musiała być odmowa przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki miał podstawy do orzeczenia na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 165 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. UZASADNIENIE Postanowieniem z 9 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił sprostowania postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. (pkt 1 postanowienia) oraz zmienił postanowienie referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. w ten sposób, że po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych – oddalił wniosek (pkt 2 postanowienia). Postanowienie to zostało wydane w postępowaniu toczącym się ze skargi Z. A. i M. A. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie warunków zabudowy terenu. Jak wynika z sentencji postanowienia, rozstrzygnięcie podjęto na skutek wniosku M. A. o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący wraz ze skargą wniósł o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym skarżący został wezwany do wypełnienia wniosku na urzędowym formularzu PPF. W nadesłanym formularzu wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Postanowieniem z 3 stycznia 2014 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego wskazując w sentencji zakres tego wniosku jako zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W piśmie z 29 stycznia 2014 r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. i wykreślenie z sentencji tego orzeczenia słów "ustanowienia adwokata z urzędu". W uzasadnieniu tego pisma skarżący podkreślił, że wnosił o przyznanie prawa pomocy tylko w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, co jego zdaniem wynika z treści skargi oraz formularza PPF. Zarządzeniem z 3 marca 2014 r. Sąd I instancji wezwał skarżącego do sprecyzowania pisma z 29 stycznia 2014 r. W odpowiedzi (pismo z 31 marca 2014 r.) skarżący oświadczył, że pismo z 29 stycznia 2014 r. jest wnioskiem o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. Dodatkowo przedstawił informacje dotyczące sytuacji finansowej. Postanowieniem z 15 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił sprostowania postanowienia z 3 stycznia 2014 r. oddalającego wniosek skarżącego w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu podnosząc, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, bowiem jest to dopuszczalne jedynie w drodze zaskarżania stosownym środkiem odwoławczym. Pismem z 5 maja 2014. skarżący złożył sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z 15 kwietnia 2014 r. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd I instancji wyjaśnił, że w pierwszej kolejności rozpoznał wniosek skarżącego z 29 stycznia 2014 r., uzupełniony pismem z 31 marca 2014 r. o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. W ocenie Sądu I instancji, podnoszona przez skarżącego kwestia zakresu wniosku o przyznanie prawa pomocy jako istotna podstawa rozstrzygnięcia nie może być rozpatrywana przy zastosowaniu instytucji sprostowania. Uznany przez referendarza sądowego zakres wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu) nie ma charakteru oczywistej omyłki pisarskiej wymagającej sprostowania, a stanowi istotę stanu faktycznego. W takim przypadku stronie przysługiwał środek odwoławczy w postaci sprzeciwu, o którym strona została prawidłowo pouczona w piśmie z 13 stycznia 2014 r. Wobec jednak wyraźnego oświadczenia złożonego na wezwanie Sądu, pisma z 29 stycznia 2014 r. nie można było potraktować jako wniesionego w terminie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. oddalającego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W następnej kolejności Sąd I instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę wyjaśnienia skarżącego zawarte w piśmie z 31 marca 2014 r., w szczególności istotę zarzutów strony, pismo z 31 marca 2014 r. należało potraktować jako wniosek o zmianę postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. oddalającego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Sąd I instancji stwierdził, że zakres wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z 4 listopada 2013 r., gdzie w formularzu zaznaczone zostały żądania strony co do zwolnienia od kosztów sądowych, został przez referendarza rozpatrzony postanowieniem z 3 stycznia 2014 r. w innym zakresie. Zdaniem Sądu I instancji, doszło więc do zmiany okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Rozpatrując wniosek skarżącego o zmianę postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. i przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, Sąd I instancji uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując informacje podane przez skarżącego we wniosku z 4 listopada 2013 r., w piśmie z 9 grudnia 2013 r. oraz w piśmie z 31 marca 2014 r. Sąd doszedł do przekonania, że z uwagi treść tych wyjaśnień, a przede wszystkim niekompletność przedłożonych przez niego dokumentów, skarżący nie wykazał, że nie może ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny. Zdaniem Sądu I instancji, oświadczenia skarżącego związane z jego sytuacją majątkową są wybiórcze i niedokładne, co nie pozwala na ocenę jego rzeczywistej sytuacji finansowej. Wnioskodawca jako jedyne źródło dochodu wskazał zaciągniętą pożyczkę, jednak bez określenia jej wysokości, a przede wszystkim uchyla się od podania jakichkolwiek danych na temat miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem się, a także kwoty przekazywanej na utrzymanie syna. Pomimo wezwania skierowanego do skarżącego, Sąd nie dysponował więc wiarygodnymi danymi dotyczącymi dochodów i wydatków skarżącego. W ocenie Sądu I instancji, wezwanie do przedłożenia rachunków dokumentujących koszty utrzymania czy wskazania kwoty świadczenia alimentacyjnego było uzasadnione. Służyło bowiem weryfikacji danych na temat źródeł i wysokości dochodów. Nie dysponując wiarygodnymi danymi co do dochodów i wydatków Sąd nie mógł dokonać oceny jej rzeczywistej sytuacji finansowej. W konsekwencji orzekł jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia na jego korzyść, z uwagi na błędnie ustalony stan faktyczny. W ocenie skarżącego, błędne jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym, jeśli strona wydaje więcej niż wynoszą jej dochody, to oznacza, że w ogóle osiąga dochód. Skarżący podkreślił, że żyje na koszt rodziny. Ponadto skarżący podniósł szereg argumentów dotyczących zasadności wniesionej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W sentencji zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji rozstrzygnął dwie kwestie. W punkcie pierwszym, odniósł się do żądania sprostowania postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygając w tym zakresie, trafnie przyjął Sąd I instancji, że w niniejszym przypadku przepis art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), nie mógł zostać zastosowany. Wskazane przez skarżącego uchybienie nie stanowiło oczywistej omyłki bądź niedokładności, ponieważ wyznaczało zakres rozstrzygnięcia. Odmiennie zostały w przepisach ustawy p.p.s.a. określone przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym i w zakresie częściowym. Stąd też tego rodzaju uchybienie powinno zostać wyeliminowane w drodze wniesienia środka zaskarżenia, jakim w tym przypadku jest sprzeciw od postanowienia referendarza. Skarżący nie wniósł sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r., lecz wyraźnie wskazał że wnosi o sprostowanie postanowienia, a jego pismo nie powinno być traktowane jako sprzeciw. W punkcie drugim zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji dokonał zmiany postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. w ten sposób, że rozpoznał wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i tak zakreślony wniosek oddalił. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał pismo skarżącego z 31 marca 2014 r. W piśmie tym skarżący odpowiedział na wezwanie Sądu I instancji z 3 marca 2014 r. wyjaśniając, że nie wnosi sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2014 r. oraz dodatkowa uściślił informację na temat swojej sytuacji rodzinnej i majątkowej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że w piśmie z 31 marca 2014 r. zawarty został w istocie wniosek o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2014 r. Uwzględniając wszystkie informacje podane przez stronę we wniosku oraz kolejnych pismach – Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, że przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) nie mogło nastąpić, albowiem skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny. Zasadnie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że oświadczenia skarżącego związane z jego sytuacją majątkową są wybiórcze i niedokładne, co uniemożliwiło dokonanie rzetelnej oceny rzeczywistej sytuacji finansowej strony. Konsekwencją uchylenia się od przedstawienia pełnych danych określonych w wezwaniu sądowym musiała być odmowa przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki miał podstawy do orzeczenia na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 165 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.