II OZ 772/14

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 448/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską postanawia: oddalić zażalenie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. orzekającą o cofnięciu A. S. pozwolenia na broń palną myśliwską. Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. A. S. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r., na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. zamieścił w skardze, jednakże, oprócz zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji, nie wskazał przesłanek, dla których Sąd winien wstrzymać jej wykonanie. Sąd stwierdził, że A. S. nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w omawianym przepisie. Każde orzeczenie o cofnięciu pozwolenia na broń wywołuje negatywne konsekwencje (w tym finansowe) dla jej posiadacza. Jednakże, by możliwe było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna, a jej skutki trudne do odwrócenia. Jak już wyżej wskazano, obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. A. S. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 26 maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżący nie wykazał, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że Sąd I instancji trafnie uznał, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, skoro prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał on żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazanie przez skarżącego dopiero w zażaleniu, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnione jest względami społecznymi oraz obowiązkami pełnionymi w PZŁ jak i faktem utraty statusu pełnoprawnego myśliwego nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, ponieważ w takich okolicznościach Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.