II OZ 781/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 marca 2006r. sygn. akt II SAB/Rz 15/05 o oddaleniu wniosku R. N. o wymierzenie organowi grzywny w sprawie ze skargi R. N. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Oleszyce w przedmiocie nie wydania decyzji administracyjnej w sprawie degradacji gruntów rolnych postanawia: - odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 2 marca 2006r., sygn. akt II SAB/Rz 15/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek skarżącego R. N. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta i Gminy Oleszyce. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podniósł, iż wbrew zarzutom skarżącego organ odpowiedział w terminie na skargę i choć odpowiedź ta wymagała uzupełnienia, to nie można przyjąć, iż organ pozostał w bezczynności w tym względzie. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył R. N., kwestionując treść pism organu i podnosząc, iż "z punktu faktycznego i formalnego prawa odpowiedź na skargę nie istnieje". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne, bez badania zarzutów w nim zawartych. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że postępowanie sądowe o wymierzenie organowi grzywny, wszczęte na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jest odrębnym postępowaniem sądowym, wszczynanym na wniosek skarżącego w przypadku niezastosowania się przez organ administracji publicznej obowiązku (wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy) do przekazania skargi Sądowi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Rozstrzygnięcie w tej sprawie zapada w formie postanowienia kończącego postępowanie w tej sprawie, na które, stosownie do art. 173 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przysługuje skarga kasacyjna. (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 166). W związku z powyższym należy uznać, iż od postanowienia zapadłego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny przysługuje prawo wniesienia skargi kasacyjnej, a nie zażalenia. W warunkach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł potraktować wniesionego zażalenia jako skargi kasacyjnej i jej rozpoznać, ze względu na fakt, iż nie spełnia ono szczególnych wymogów jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Stosownie bowiem do art. 176 wyżej wskazanej ustawy skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego oraz m.in. wskazywać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie przez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym, według strony skarżącej, uchybił Sąd, jak również określenie sposobu ich naruszenia. Ponadto zgodnie z art. 175 § 1 ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wniesione zażalenie nie spełnia wskazanych w powyższych przepisach wymogów formalnych. Powyższej oceny nie może zmienić okoliczność, że wnoszący zażalenie zastosował się do błędnego pouczenia Sądu o przysługującym prawie wniesienia zażalenia, gdyż wadliwe pouczenie nie niweczy i nie może zmieniać ustawowo określonych środków zaskarżenia. Okoliczność ta może być natomiast podstawą do ewentualnego zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 178 i art. 180 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.