II OZ 794/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 2130/09 odrzucające skargę kasacyjną A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2130/09 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Wojewody M. z [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 4 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. W. na decyzję Wojewody M. z [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W [...] maja 2010 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. W. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2130/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną A. W. w związku z jej wniesieniem po terminie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że uzasadnienie wyroku sądu z [...] marca 2010 r. oddalającego skargę A. W. zostało skarżącej doręczone na jej wniosek po dwukrotnym awizowaniu przesyłki: po raz pierwszy w dniu 30 marca 2010 r. oraz powtórnie w dniu 7 kwietnia 2010 r., natomiast przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie" w dniu 15 kwietnia 2010 r. Zatem, biorąc pod uwagę uregulowanie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej ppsa, wprowadzające tzw. fikcję prawną doręczenia uznano, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 13 kwietnia 2010 r. Dlatego też, w ocenie sądu pierwszej instancji termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w dniu 13 maja 2010 r. Skargę kasacyjną złożono natomiast w dniu 14 maja 2010 r. Tym samym sąd przyjął, że skargę kasacyjną złożono z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 178 ppsa poprzez: 1. oparcie rozstrzygnięcia na błędnym uznaniu jakoby dopuszczalne było przyjęcie fikcji doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem z dniem 13 kwietnia 2010 r., a nie z dniem 15 kwietnia 2010 r., pozostającym w sprzeczności z – mającym zastosowanie na mocy art. 65 § 2 ppsa – przepisem § 9 ust. 3 i ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.), z którego wynika prawo do jego odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu sporządzenia powtórnego zawiadomienia – jeśli przesyłkę awizowano po raz drugi dnia 7 kwietnia 2010 r., to jej odbiór mógł nastąpić od dnia 8 do 15 kwietnia 2010 r. Wobec powyższego dopuszczalne było, zdaniem skarżącej, uznanie przesyłki sądowej za doręczoną z dniem 15 kwietnia 2010 r., a nie jak stwierdził Sąd I instancji z dniem 13 kwietnia 2010 r. 2. sprzeczność ustaleń Sądu z zebranym materiałem dowodowym oraz naruszenie art. 72 ppsa poprzez przyjęcie fikcji doręczenia z dniem 13 kwietnia 2010 r. zamiast z dniem 15 kwietnia 2010 r., tj. sprzecznie ze stwierdzonym przez Sąd faktem przechowania przesyłki na poczcie do dnia 15 kwietnia 2010 r. włącznie i potwierdzonego treścią awizo – prawa do jej odbioru przez adresatkę do dnia 15 kwietnia 2010 r., jako prawa wynikającego z niżej przytoczonych przepisów rozporządzenia wykonawczego. 3. naruszenie art. 111 § 1 kc w zw. z art. 83 § 1 ppsa, poprzez nieuznanie za początek biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej daty 15 kwietnia 2010 r. jako ostatniego dnia do zrealizowania prawa odbioru przesyłki sądowej przez Stronę, lecz przyjęcie fikcji doręczenia z dniem 13 kwietnia 2010 r. tj. na dwa dni przed prawnym i faktycznym terminem skierowania przez pocztę zwrotu przesyłki do Sądu. 4. naruszenie dyspozycji art. 111 § 2 kc w zw. z art. 83 § 1 ppsa, poprzez zaliczenie przez sąd do 30-dniowego okresu na wniesienie skargi kasacyjnej czasokresu pozostawania przesyłki na poczcie (13-15 kwietnia 2010 r.), mimo że ww. przepis wprost zakazuje wliczania dnia doręczenia do biegu terminu na wniesienie środka odwoławczego. Sąd, zdaniem skarżącej, błędnie przyjął fikcję doręczenia w dniu 13 kwietnia czyli na dwa dni wstecz od daty 15 kwietnia jako ostatniego wskazanego w awizo dnia do odbioru przesyłki i tym samym wbrew art. 111 § 2 kc zaliczył dwudniowy okres przechowywania przesyłki na poczcie do 30-dniowego terminu na wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z tak postawionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 ppsa, skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Podstawą ustalenia daty doręczenia uzasadnienia w niniejszej sprawie jest przewidujący tzw. fikcję prawną doręczenia art. 73 ppsa. Art. 73 § 1 ppsa stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 ppsa, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Nie ulega zatem wątpliwości, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia (awizo – opatrzonego datą i podpisem doręczającego). Od daty na zawiadomieniu należy liczyć 14-dniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia odwołania. Odebranie natomiast pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania. Niezasadny jest zarzut skarżącej, iż na podstawie art. 65 § 2 stosuje się bezwzględnie tryb doręczenia pism sądowych w postępowaniu cywilnym, na który skarżąca się powołuje uzasadniając terminowe, jej zdaniem, dokonanie czynności procesowej. Znowelizowany art. 65 § 2 ppsa odsyła obecnie, do stosowania takiego trybu jedynie wówczas gdy przepisy postępowania administracyjnego dotyczące doręczeń nie stanowią inaczej (w brzmieniu obowiązującym od 10 kwietnia 2010 r., które zostało mu nadane ustawą z 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 36, poz. 196). Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa przesyłka była pierwszy raz awizowana w dniu 30 marca 2010 r. i nie została odebrana w terminie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, czyli do dnia 13 kwietnia 2010 r. Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem przyjął w świetle art. 73 § 4 ppsa, że skuteczne doręczenie przesyłki zostało dokonane w dniu 13 kwietnia 2010 r., a w związku z tym skarga kasacyjna powinna być złożona do dnia 13 maja 2010 r. włącznie. Tymczasem skarżąca wniosła skargę kasacyjną w dniu 14 maja 2010 r. W przedmiotowej sprawie strona wnosząc skargę kasacyjną w dniu 14 maja 2010 r., uchybiła terminowi do dokonania tej czynności procesowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.