II OZ 805/08

Dnia 8 sierpnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 176/08, odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. L. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 176/08 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. L. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony. Organ, który zapoznał się z treścią wniosku zawartego w skardze, nie odniósł się do niego. Jak dalej wskazuje Sąd I instancji, stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu I instancji strona skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. H. L. pismem z dnia 24 czerwca 2008 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 29 maja 2008 r., wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż Sąd I instancji nieobiektywnie ocenił materiał dowodowy z uwagi na to, że: - bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie przyjął twierdzenia Wojewody P., który w piśmie z dnia [...] uznaje skarżącego za współwłaściciela spornego lokalu, podczas gdy jest on jedynym właścicielem; - nie uwzględnił okoliczności nie wyrażenia przez skarżącego zgody na przebywanie w jego lokalu użytkowym osób trzecich; - skarżący ponosi straty materialne z tytułu niemożności wykorzystywania lokalu zgodnie z jego przeznaczeniem; - skarżący ponosi opłaty związane z korzystaniem z lokalu przez osoby trzecie; - osoby zamieszkujące w jego lokalu tj. R. L. i A. L. są związani z osobami z marginesu społecznego, co wpływa na wizerunek lokalu, w którym skarżący miał prowadzić działalność zarobkową. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazuje, że każdy dzień utrzymywania takiego stanu rzeczy przynosi mu wymierną stratę i utrwala jego niekorzystny wizerunek wśród okolicznych mieszkańców. Pominięcie kwestii własności i jej naruszenia przez osoby trzecie oraz utrwalenie poglądu, że jest on jedynie współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, w ocenie skarżącego, powoduje trudne do odwrócenia skutki, a powrót do stanu poprzedniego nie będzie możliwy. Również wprowadzenie w życie decyzji zezwalającej na zameldowanie osób trzecich w lokalu przeznaczonym na działalność gospodarczą, pomimo tego że jest ona aktem o charakterze wyłącznie ewidencyjnym, wiąże się z istotnym oddziaływaniem na sytuację osobistą, rodzinną, społeczną i ekonomiczną skarżącego oraz pociąga za sobą nieodwracalne skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Powołany przepis ma charakter uznaniowy (sąd może) i stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji faktycznie nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wskazać należy przy tym, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Jednakże oddalenie zażalenia nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.