II OZ 810/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 415/03 o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 415/03 o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 415/03, w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz zbiornika na ścieki postanawia: oddalić zażalenie. 1. W piśmie z 31 października 2012 r. (data złożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu) D. W. i M. W. (dalej: wnoszący zażalenie) wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 grudnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Wr 415/03) w sprawie ze skargi D., M., M. i J. W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz zbiornika na ścieki. W uzasadnieniu wniosku podali, że "z akt sądowych zostało wyrzucone pełnomocnictwo procesowe do przyznanego mi pełnomocnika z urzędu". Wraz z wnioskiem została złożona skarga kasacyjna D. W., podpisana przez adw. A. K., do której dołączono pełnomocnictwo udzielone przez D. W.. 2. Postanowieniem z 8 listopada 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 415/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił D. W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. 3. W piśmie z 10 grudnia 2012 r. (data złożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu) D. i M. W. oraz J. W. i M. W. wnieśli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8 listopada 2012 r. 4. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 grudnia 2012 r. wezwano pismem z 11 grudnia 2012 r. wnoszących zażalenie do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł. Doręczając wezwanie pouczono adresatów, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie zażalenia. 5. W piśmie z 7 stycznia 2013 r. (data złożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu) D. i M. W. wnieśli zażalenie na zarządzenie z 10 grudnia 2012 r. 6. Postanowieniem z 16 stycznia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 405/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie z 7 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, między innymi, że wezwanie z 11 grudnia 2012 r. do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego zostało doręczone 27 grudnia 2012 r., więc termin do wniesienia zażalenia na zarządzenie z 10 grudnia 2012 r. upłynął 4 stycznia 2013 r. Zażalenie na to zarządzenie zostało zaś wniesione 7 stycznia 2013 r. 7. W piśmie z 18 lutego 2013 r. D. W. i M. W. zawarli, między innymi, zażalenie na zarządzenie z 16 stycznia 2013 r. Wnoszący zażalenie wskazali, między innymi, że w niniejszej sprawie fałszowane były dokumenty. Wyrzucono pełnomocnictwo procesowe dla pełnomocnika z urzędu – K. G.. Sąd i sędziowie od 10 lat pozbawiali wnoszących zażalenie prawa do dokumentów, do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów. Sąd wydając orzeczenie naruszył art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także dyskryminował i poniżał skarżących. Przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiłoby dla dobra interesu społecznego, interesu Rzeczypospolitej Polskiej i praw materialnych skarżących. Miałoby również charakter wyjątkowy. Sąd pozbawił wnoszących zażalenie prawa do kasacji, krętaczył, mataczył i wydawał niesprawiedliwe postanowienia. Ponadto wnoszący zażalenie wskazali, że "Z. uporczywie powoływali się na układy z sędziami w Sądzie i układy w organie i grozili nam, że co zechcą to z nami zrobię i od niczego się nie będą odwoływać, bo wszystko za nich zrobią urzędnicy i Sąd". Jak podkreślili wnoszący zażalenie, złożono wniosek o przywrócenie terminu oraz skargę kasacyjną, a "wszystko zostało uzupełnione". Sąd kłamie i przekręca fakty. Wyrzuca również z akt sprawy niektóre dokumenty (w szczególności pełnomocnictwa dla adwokata). Zgodnie z twierdzeniem wnoszących zażalenie, wezwanie do uiszczenia wpisu poczta zwróciła wnoszącym zażalenie pomyłkowo 2 stycznia 2013 r. Ponadto, w ocenie skarżących, postanowienie z 16 stycznia 2013 r. jest nieważne, ponieważ zostało wydane przez sędzię Halinę Kremis, która uczestniczyła w wydaniu wyroku z dnia 18 grudnia 2008 r. W treści zażalenia znalazły się również zarzuty, odnoszące się do wyroku z dnia 18 grudnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 8. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że rozpoznając zażalenie odnosi się wyłącznie do zaskarżonego postanowienia. Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem tylko postanowienia z dnia 16 stycznia 2013 r. w przedmiocie odrzuceniu zażalenia na zarządzenie z dnia 10 grudnia 2012 r. Nie odnosi się zaś do kwestii zasadności przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, czy też zasadności samej skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 18 grudnia 2008 r. 9. Stan prawny, istotny w niniejszej sprawie, jest następujący. 9.1. Jak wynika art. 194 § 2 w związku z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu. 9.2. Jak stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w art. 73 § 2 p.p.s.a.. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Na podstawie art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w art. 73 § 2 p.p.s.a., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z powyższego wynika, że jeżeli pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, to doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma. Nie ma przy tym znaczenia moment faktycznego odbioru pisma – i to nawet jeżeli odbiór ten nastąpił po upływie wskazanego wyżej okresu. 10. Stosując wyżej ustalony stan prawny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje. 10.1. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie z 11 grudnia 2012 r. do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego zostało doręczone 27 grudnia 2012 r. Fakt, że wnoszący zażalenie odebrali to wezwanie dopiero 2 stycznia 2013 r. nie wpływa na ustalenie terminu, z upływem którego doręczenie pisma należy uważać za dokonane. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa przy tym, że z treści kserokopii pisma Poczty Polskiej S.A. z 21 stycznia 2013 r., kierowanego do D. W., wynika jedynie, że pracownica, wydając D. W. przesyłki, przez pomyłkę nie wydała jednej z przesyłek. Nie wynika zaś z niego, że Poczta Polska S.A. nie informowała wnoszących zażalenie o przesyłce. Wręcz przeciwnie – daje ono podstawę aby uznać, że D. W. miała wiedze o przesyłce, zawierającej zarządzenie z 10 grudnia 2012 r., następnie zgłosiła się po nią, a nie otrzymała jej w wyniku przeoczenia. Co więcej, D. W. zgłosiła się po przesyłkę w dniu 29 grudnia 2012 r. – czyli po upływie terminu, z upływem którego doręczenie pisma należy uważać za dokonane. 10.2. W konsekwencji, termin do wniesienia zażalenia na zarządzenie z 10 grudnia 2012 r. upłynął 4 stycznia 2013 r. Zażalenie na to zarządzenie zostało zaś wniesione 7 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu słusznie więc uznał, że zażalenie to należy odrzucić, jako wniesione po terminie. 10.3. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie istnieje podstawa prawna, aby uważać, że sędzia Halina Kremis podlegała wyłączeniu od orzekania w niniejszej sprawie. Nie wynika to w szczególności z art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (w brzmieniu: "sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator"). 10.4. W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zażalenie należy oddalić. 11. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.