II OZ 811/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Gl 59/09, o oddaleniu wniosku o wyłączenie Sędziów: NSA Szczepana Praxa, WSA Beaty Kalagi – Gajewskiej i WSA Teresy Kurcyusz - Furmanik w sprawie ze skargi L. L. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SAB/GL 59/09, oddalił wniosek L. L. o wyłączenie Sędziów: NSA Szczepana Praxa, WSA Beaty Kalagi – Gajewskiej i WSA Teresy Kurcyusz – Furmanik. W uzasadnieniu Sąd powołał się na treść art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wskazał, że brak jest podstaw do wyłączenia sędziów ponieważ skarżący w swoim wniosku nie podał jakiejkolwiek istniejącej przyczyny uzasadniającej wyłączenie wskazanych we wniosku sędziów. Sąd nie dopatrzył się przyczyn wyłączenia, które aby były skuteczne muszą być realnie obiektywne. Skarżący, jako okoliczność uzasadniającą wyłączenie sędziów wskazał nieprawidłowe określenie przedmiotu sprawy, zaznaczając, że nie składał do Sądu skargi na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach w przedmiocie choroby zawodowej, a skargę w " przedmiocie sprawy urzędowej Sądu Pracy w Tychach o sygn. akt IV P 275/04". Sąd podkreślił również, że z oświadczeń złożonych przez Sędziów objętych wnioskiem, w trybie art. 22 p.p.s.a., wynika, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające ich wyłączenie z przyczyn wymienionych w art. 219 jak i 18 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący, wskazując na błędne określenie przedmiotu sprawy. Jego zdaniem Sąd pierwszej instancji naruszył art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ponieważ zaskarżone postanowienie zapadło na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa - art.18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - wyłączenie sędziego następuje na jego żądanie lub wniosek strony wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie (art.19 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 22 § 2 p.p.s.a. wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Sędziowie, których wniosek w niniejszej sprawie dotyczył, złożyli wymagane oświadczenie w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach wskazując, że nie istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności tego sędziego. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że z oświadczeń złożonych przez sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wynika, że brak jest podstaw do wyłączenia ich od rozpoznania niniejszej sprawy z mocy ustawy (art. 18 p.p.s.a.) oraz nie zachodzą przyczyny wyłączenia, o których mowa w art. 19 p.p.s.a. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji nie mogły odnieść również skutku jako uzasadniające przyczyny wyłączenia sędziów argumenty skarżącego kwestionujące prawidłowość ustalenia przedmiotu zaskarżenia w sprawie niniejszej oraz subiektywne przekonania skarżącego co do braku bezstronności sędziów. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek jest kolejnym wnioskiem skarżącego o wyłączenie Sędziów. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, jak i Naczelny Sąd Administracyjny wskazywały we wcześniejszych orzeczeniach, że okoliczność, iż sędzia reprezentuje pogląd prawny niekorzystny dla strony, że wydaje odmienne z jej oczekiwaniami rozstrzygnięcia nie stanowi podstawy wyłączenia sędziego i taka sytuacja nie może być oceniana jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów procesowych w toku postępowania mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły podstawy do wyłączenia wskazanych wyżej sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z mocy samej ustawy (art. 18 p.p.s.a.) ani też inne okoliczności mogące wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności (art. 19 p.p.s.a.). Również za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez rozpoznanie wniosku na posiedzeniu niejawnym, ponieważ z art. 22 § 2 p.p.s.a. wynika, że postanowienie o wyłączeniu sędziego wydaje sąd w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Z tych względów należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie zaskarżonym postanowieniem oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie wskazanych wyżej sędziów. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.