II OZ 823/14

Sygn. akt II OZ 823 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 12 sierpnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Op 226/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Praszki z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt II OZ 823 / 14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił skarżącemu Stowarzyszeniu "[...]" na [...] w K. wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Praszki z dnia [...] lipca 2012 r., określającej inwestorowi [...] Sp. z o.o. w W. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 5 elektrowni wiatrowych wraz z drogami wewnętrznymi, placem manewrowym i infrastrukturą towarzyszącą na działkach o wskazanych w decyzji numerach obrębu K., obrębu K., obrębu K. – P. i obrębu P. w Gminie P. Odmawiając skarżącemu Stowarzyszeniu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że określona w art. 61 P.p.s.a. instytucja ma charakter szczególny, a skarżący winien wykazać przesłanki wstrzymania wykonania aktu w związku z konkretną sytuacją strony, przy tym przesłanki te nie podlegają wykładni rozszerzającej. Przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały wyliczone szczegółowo, kompletne. Po drugie zaskarżony akt – co do zasady – nadaje się do wykonania. Nie ma więc podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku tylko z tej przyczyny, że dotyczy on decyzji, która nie podlega wykonaniu ze swej istoty. Po trzecie celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Dlatego Sąd rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie dokonuje oceny legalności zaskarżonego aktu i to nawet rozumianej w kategoriach prawdopodobieństwa. W tym incydentalnym postępowaniu sądowym nie ma bowiem uregulowania odpowiadającego np. procedurze z art. 152 § 1 K.p.a. Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji zauważył, iż złożony przez skarżących członków Stowarzyszenia "[...]" wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy decyzji I instancji. Tymczasem decyzja Burmistrza Praszki z dnia [...] lipca 2012 r. nie jest decyzją ostateczną ani nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Jeżeli strona nie wystąpiła jednocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej (decyzji organu II instancji) to brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] sierpnia 2013 r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymuje w mocy akt I instancji. Dlatego nawet orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji Burmistrza Praszki, bez jednoczesnego wstrzymania wykonania decyzji odwoławczej, nie odniosłoby żądanego prawnego skutku, gdyż nadal pozostanie w mocy prawnie skuteczna decyzja II instancji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Stowarzyszenie "[...]" na [...] w K., wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 127 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. Nr 237, poz. 1419) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez zaniechanie wezwania strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne, aczkolwiek samo postanowienie nie jest wolne od wad. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna, zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie P.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest również możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, którą jest decyzja organu II instancji. W okolicznościach niniejszej sprawy, niezależnie od motywów wniosku, trzeba podkreślić, że nie mógł on zostać uwzględniony już z tego względu, że dotyczył on wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Praszki z dnia [...] lipca 2012 r., a więc decyzji organu I instancji. Ponieważ przedmiotowy wniosek został złożony wraz ze skargą przez umocowanego do działania w imieniu skarżącego Stowarzyszenia adwokata J. K. nie mógł on zostać także konwalidowany przez Sąd pierwszej instancji w trybie art. 6 P.p.s.a. Natomiast wbrew wnioskom niniejszego zażalenia wniosek o wstrzymanie wykonania nie mógł zostać również zmieniony na etapie postępowania odwoławczego, bowiem w postępowaniu zażaleniowym Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jedynie prawidłowość rozstrzygnięć podjętych przez Sąd pierwszej instancji. Z tego też względu zmiana zakresu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd rozpoznający niniejsze zażalenie. W związku z powyższym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. jak i art. 49 § 1 P.p.s.a. Odnośnie tego ostatniego przepisu, stwierdzić trzeba, iż nieprawidłowa konstrukcja wniosku, tj. sprzecznie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, do którego uzupełnienia lub poprawienia mógłby zostać wezwany jego autor w trybie art. 49 § 1 tej ustawy. Z kolei zarzut naruszenia art. 127 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. Nr 237, poz. 1419) jest o tyle chybiony, iż Sąd pierwszej instancji tych przepisów nie stosował i nie mógł ich stosować wobec wadliwej konstrukcji samego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił niniejsze zażalenie.