II OZ 859/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. o zawieszenie postępowania zażaleniowego oraz zażalenia A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2799/15 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: 1. oddalić wniosek o zawieszenie postępowania wywołanego zażaleniem A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2799/15, 2. oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2799/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi A. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazując na przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd podniósł, że ogólnikowe argumenty zawarte we wniosku sprowadzające się do stwierdzenia, że wykonanie decyzji może spowodować po stronie skarżącego znaczną szkodę, polegającą na braku możliwości lub utrudnieniu korzystania z działki nr [...] i konieczności wykonania wsparcia łączników pomiędzy budynkami inwestora i skarżącego, ma charakter hipotetyczny i nie pozwala na uznanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dalej Sąd wskazał, że inwestor w złożonych pismach obszernie ustosunkował się do przedmiotowego wniosku podnosząc brak zagrożeń dla strony skarżącej w związku z planowanymi robotami rozbiórkowymi. Zaś A. nie ustosunkowało się do tych twierdzeń inwestora. W ocenie Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować utrudnienia w korzystaniu z jej nieruchomości. Za zastosowaniem ochrony tymczasowej nie może przemawiać także argument odnoszący się do kwestii umowy najmu budynku planowanego do rozbiórki. Ewentualna odpowiedzialność inwestora w tym zakresie odbywać się będzie wg zasad prawa cywilnego. Reasumując Sąd uznał, że strona skarżąca nie uzasadniła wniosku w sposób pozwalający na zastosowanie ochrony tymczasowej, co było przyczyną jego nieuwzględnienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła strona skarżąca, zarzucając temu aktowi naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że w realiach niniejszej sprawy nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, gdy tymczasem rozbiórka obiektu konstrukcyjnie powiązanego poprzez wspólną ścianę z obiektami na działce nr [...] należącej do A. spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a nadto z uwagi na okoliczności świadczące, że rozbiórka wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, a wynikające z faktu nieuzgodnienia ze skarżącym zakresu prac zabezpieczających i mających na celu podparcie konstrukcją wsporczą obiektu na jego działce, jak również ze względu na zawartą ze skarżącym do dnia 14 maja 2016 r. czasową umowę najmu obiektu objętego rozbiórką bez możliwości jej wypowiedzenia z powodu planowanej rozbiórki (art. 673 § 3 Kodeksu cywilnego). Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o zmianę zakwestionowanego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, względnienie jego uchylenie i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu A. wskazało na wadę zaskarżonej decyzji poprzez niezasadne przyjęcie, że rozbiórka obiektu nie naruszy interesów osób trzecich, a roboty nie spowodują pogorszenia właściwości użytkowych i technicznych działek sąsiednich. Nadto, zdaniem strony skarżącej, w sytuacji ingerencji we wspólną ścianę inwestor winien uzyskać zgodę współwłaściciela tej ściany na te roboty, oraz – wbrew twierdzeniom Sądu – zawarta pomiędzy stronami umowa najmu także przemawia za uzyskaniem ochrony tymczasowej. Pismem z dnia 18 maja 2016 r. strona skarżąca uzupełniła wniesione zażalenie podnosząc, że obiekt przewidziany do rozbiórki jako przejaw architektury modernistycznej zasługuje na ochronę. Wskazano także na zawarcie pomiędzy stronami listu intencyjnego dotyczącego spornego obiektu, przewidującego przeniesienie obiektu w inne miejsce. Pismem z dnia 22 lipca 2016 r. A. wniosło o zawieszenie postępowania wywołanego jego zażaleniem na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 12 kwietnia 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 126 P.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano na treść porozumienia dotyczącego przeniesienia pawilonu [...] zawartego pomiędzy stronami. Pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. strona uzupełniła wniosek o oświadczenie o którym mowa w art. 66 § 1 P.p.s.a. Przy piśmie z dnia 19 sierpnia 2016 r. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. przedstawiła odpowiedź na zażalenie, wnosząc o jego oddalenie, wniosek skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zawieszenie postępowania w sprawie oraz zgodę organu na zawieszenie postępowania VII SA/Wa 2799/15 toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Jednocześnie zawarto oświadczenie o którym mowa w art. 66 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec wniesienia przez stronę zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz wniosku o zawieszenie tego postępowania zażaleniowego na podstawie art. 126 P.p.s.a., wskazać należy, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podnieść należy, że przepis art. 126 P.p.s.a. nie ma zastosowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Co prawda na zgodny wniosek stron postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ulega zawieszeniu, jednakże podstawę zawieszenia postępowania z tej przyczyn stanowi przepis art. 192 P.p.s.a., mający odpowiednie zastosowanie do postępowania zażaleniowego (art. 197 § 2 P.p.s.a.) W niniejszej sprawie brak jest zgodnego wniosku stron co do zawieszenia postępowania zażaleniowego, zatem chociażby z tej przyczyn wstrzymanie toku postępowania wywołanego zażaleniem na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 12 kwietnia 2016 r. nie jest możliwe. W aktach sprawy brak jest bowiem poparcia wniosku przez pozostałe strony postępowania, w tym m.in. przez inwestora – B. sp. z o.o. z siedzibą w W. Pisma Spółki w tym zakresie zostały bowiem zwrócone na podstawie art. 66 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Natomiast załączony do pisma z dnia 6 lipca 2016 r. wniosek Spółki o zawieszenie postępowania dotyczy zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Również zgoda organu, załączona do pisma z dnia 19 sierpnia 2016 r., na zawieszenie postępowania dotyczy postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie VII SA/Wa 2799/15, a nie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Dlatego na mocy art. 192 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. Odnosząc się zaś do zażalenia na zakwestionowane postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, wskazać należy, że zażalenie to nie zasługiwało na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 zd. pierwsze P.p.s.a. stanowi, że "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania". Z powyższego przepisu wynika zatem, iż żeby sąd mógł zastosować ochronę tymczasową w stosunku do zaskarżonej decyzji konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wskazanych w tym przepisie. A w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom zażalenia, żadna z tych przesłanek w stosunku do zaskarżonej decyzji nie zaistniała, co trafnie podniósł Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela bowiem argumentacji A. zawartej w rozpatrywanym zażaleniu. Nie można bowiem przyjąć, że na skutek rozbiórki obiektu objętego zakwestionowaną decyzją, który to obiekt jest konstrukcyjnie powiązany poprzez wspólną ścianę z obiektami na działce sąsiedniej (nr ewid. [...]) należącej do strony skarżącej, spowoduje trudne do odwrócenia skutki oraz iż przedmiotowa rozbiórka wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na fakt nieuzgodnienia ze skarżącym zakresu prac zabezpieczających i mających na celu podparcie konstrukcją wsporczą obiektu na jego działce. Zarówno z treści zaskarżonej decyzji jak i zatwierdzonego projektu rozbiórki wynika, że obiekt przeznaczony do rozbiórki jest połączony dwoma łącznikami z budynkiem na działce sąsiedniej. Przy czym rozbiórka obiektu przewidziana jest tylko na działce nr [...]. Projekt przewiduje zabezpieczenie łączników oraz przejścia podziemnego, przy czym zabezpieczenia te mają być w całości posadowione na działce nr [...]. W tej sytuacji, mając na uwadze przyjęte w projekcie rozwiązania, nie można przyjąć, że rozbiórka obiektu doprowadzi do zaistnienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Hasłowe twierdzenia poddające w wątpliwość ustalenia organów, iż roboty będą wykonywane w całości na działce nr [...], gdyż brak jest geodezyjnego wytyczenia granic, oraz wskazujące na ewentualne naruszenie stateczności i wytrzymałości ściany i pogorszenie właściwości użytkowych i technicznych działek sąsiednich, co narusza interes właściciela działki nr [...], nie podważają legalności zaskarżonego postanowienia. Natomiast kwestia ewentualnej wadliwości zakwestionowanej decyzji poprzez wydanie jej mimo braku oświadczenia inwestora do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane oraz braku zgody strony skarżącej, nie może być oceniana w tym postępowaniu. Powyższe sprowadza się do merytorycznej oceny prawidłowości decyzji, a taka ocena w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalna. Dodatkowo podnieść należy, że umowa najmu zawarta do 14 maja 2016 r. na którą powołuje się A. dotycząca budynku planowanego do rozbiórki nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.