II OZ 864/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. C. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 300/06 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. C. S., E. S. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 grudnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania postanawia: oddalić zażalenie E. S. i R. C. S. wnieśli skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 grudnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania Instalacji Stacji Dystrybucji Gazu Płynnego PROPAN - BUTAN. Z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, twierdząc, iż "wykonanie na obecnym etapie" zaskarżonego postanowienia spowoduje nieodwracalne straty materialne a ponadto w wyniku nałożenia kary pieniężnej skarżący cierpią na załamanie nerwowe uniemożliwiające im normalne czynności zarobkowe. Skarżący nie powinni być przy tym adresatami tej kary. Postanowieniem z dnia 15 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżących stwierdzając w uzasadnieniu, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". W ocenie Sądu obciążenie skarżących karą pieniężną z tytułu nielegalnego użytkowania Instalacji Stacji Dystrybucji Gazu Płynnego PROPAN - BUTAN powoduje wprawdzie straty finansowe, jednakże nie mają one charakteru nieodwracalnego. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł R. C. S. podnosząc, iż wysokość kary finansowej jest tak znaczna, że trzykrotnie przekracza wkład inwestycyjny poniesiony na budowę stacji gazu, a sytuacja rodzinna i finansowa strony wyklucza możliwość jej uiszczenia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie nie jest oparte na usprawiedliwionych podstawach. Przepis art. 61 § 3 ppsa daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W sprawie niniejszej podniesione przez skarżącego okoliczności do takich konsekwencji jakich dotyczy art. 61 § 3 ppsa nie prowadzą, a rodzaj nałożonego na stronę obowiązku w razie jego wykonania przed rozpatrzeniem skargi, nie wywołuje skutków, które byłyby nieusuwalne. Spełnione świadczenie pieniężne z natury rzeczy nie jest skutkiem nieodwracalnym, bowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość jego zwrotu. Należy jednak mieć na uwadze, że każda prowadzona działalność gospodarcza wiąże się z ryzykiem gospodarczym, z którym należy się liczyć. Podnoszona przez stronę kwestia, iż przedmiotowa kara, jest bardzo wysoka, bowiem przekracza trzykrotny wkład inwestycyjny w budowę stacji autogazu nie może być argumentem, który uzasadniałby spełnienie przesłanki z art. 61 § 3 ppsa. Także pogorszenie się stanu zdrowia strony ze względu na nałożenie na nią przedmiotowej kary nie wskazuje na zaistnienie podstawy do zastosowania powyższego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w związku z powyższym stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie wykazali okoliczności, które odpowiadałyby przesłankom określonym w art. 61 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i z tej przyczyny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa.