II OZ 9/13

II OZ 9 / 13 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 2322/12 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. H. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia oddalić zażalenie. II OZ 9 / 13 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. H. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. H. na decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. W dniu 6 listopada 2012 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że o jego uchybieniu dowiedział się z uzasadnienia powyższego orzeczenia oraz wynikło ono z błędnego zinterpretowania trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, który utożsamił z pojęciem miesiąca. Ponadto wskazał, że kolejnym powodem, złożenia skargi po terminie, który upłynął w dniu 22 sierpnia 2012 r. były liczne obowiązki zawodowe. Od końca lipca do końca sierpnia 2012 r. prowadził negocjacje w sprawie zawarcia ważnej dla niego umowy o wykonanie renowacji "Nagrobka Żołnierzy Wojska Polskiego Poległych w 1920 r. w miejscowości [...]". Do wniosku skarżący załączył kserokopię zawartej umowy z dnia 16 sierpnia 2012 r. Podkreślił, że nie uchybił terminowi celowo, a powyższe okoliczności świadczą o braku jego zawinienia. Odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż bezspornym w sprawie jest, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi i z tego powodu odrzucono ją jako spóźnioną. Powołując następnie przepis art. 85, art. 86 § 1, art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd wskazał na sposób rozumienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Oceniając podnoszone przez skarżącego okoliczności, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminu. Nie wykazał bowiem, że od dnia 24 lipca 2012 r. do dnia 22 sierpnia 2012 r. (a więc w okresie biegu terminu do wniesienia skargi) zaistniały niezależne od strony skarżącej przyczyny, które stanowiłyby przeszkodę w dokonaniu czynności w terminie. Z przytoczonych przez skarżącego argumentów wynika, że przeszkodą która uniemożliwiła mu dotrzymanie terminu było utożsamienie przez skarżącego terminu 30 dni do złożenia skargi z terminem jednego miesiąca. Zdaniem Sądu, jeżeli skarżący nie zrozumiał pouczenia o terminie wniesienia skargi przy dołożeniu wymaganej staranności w dbałości o własne interesy mógł zwrócić się do organu o wyjaśnienie pouczenia. Również fakt, że skarżący prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i był zajęty załatwianiem innych spraw, nie usprawiedliwia braku należytej staranności w sprawie niniejszej. Uznając, iż skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. H., wnosząc o jego zmianę i przywrócenie mu terminu do wniesienia skargi oraz ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że został potraktowany zbyt rygorystycznie zaś skumulowanie obowiązków nie było jego winą, ale wynikało z harmonogramu udzielonego przez Gminę zlecenia i terminu rozliczenia środków finansowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminu, bowiem nie wskazał na żadne niezawinione swoje działania w tym zakresie. Obowiązkiem skarżącego, pomimo ciążących na nim zobowiązań wynikających z wykonywanej pracy zawodowej, było takie jej zorganizowanie, aby nie kolidowała ona z terminami do dokonania czynności procesowych, jak wniesienie skargi. O braku zawinienia nie świadczy także błędne utożsamienie trzydziestodniowego terminu z terminem miesięcznym. Stwierdzić trzeba, iż nie wskazano na żadne inne okoliczności ani we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ani w rozpoznawanym zażaleniu, które świadczyłyby o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności i pozwalały poddać w wątpliwość stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Mając wskazane wyżej okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., jako pozbawione uzasadnionych podstaw.