II OZ 900/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. W. i S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 427/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B. W. i S. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. B. W. i S. W. (dalej jako skarżący) w piśmie z dnia 17 lutego 2018 r. zawarli skargę do WSA w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarga ta ograniczała się do sformułowania zarzutów natomiast uzasadnienie tych zarzutów, zgodnie z oświadczeniem skarżących złożonym w tej skardze, miało "zostać przedstawione w późniejszych pismach bezpośrednio do Sądu Administracyjnego w Krakowie". Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2018 r. wezwał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) przez nadesłanie sześciu odpisów skargi poświadczonych przez wszystkich skarżących za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie przez nich podpisanych. Wezwanie to doręczono skarżącym 27 kwietnia 2018 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłali sześć egzemplarzy pisma z dnia 29 kwietnia 2018 r. zatytułowanego skarga, które zawierało identyczne sformułowanie zarzutów zawartych w skardze z dnia 17 lutego 2018 r. a ponadto znalazło się w nim uzasadnienia postawionych zarzutów oraz dołączono do niego załączniki. WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 427/18 odrzucił skargę wniesioną w niniejszej sprawie i zwrócił wpis od skargi. Sąd mając na uwadze treść art. 47 § 1 P.p.s.a. oraz art. 57 § 1 P.p.s.a. stwierdził, że brak formalny skargi w postaci brakujących jej odpisów nie został usunięty bowiem treść przedłożonych pism nie była tożsama z treścią skargi, a wręcz znacząco się od niej różniła. Podkreślił, że w oryginalnej skardze zawarte są tylko same zarzuty, natomiast w przesłanym na wezwanie sądu piśmie co prawda zachodzi tożsamość zarzutów, lecz skarżący zamieścili w nim również dalszą część skargi w postaci pełnego uzasadnienia. Sąd zwrócił uwagę, że odpis to odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Sąd uznał, że złożone w odpowiedzi na wezwanie pismo nie stanowią odpisów skargi. Nie ma tożsamości treści tych pism i wniesionej wcześniej skargi. Sąd zauważył, że w trakcie postępowania strony mogą wnosić pisma procesowe i przedstawiać nowe argumenty na poparcie swojego stanowiska, jednakże pismo, którego treść jest bogatsza niż treść skargi, które zawiera fragmenty nieistniejące w skardze, nie może zostać uznane za odpis skargi. Uznając, że strona nie uzupełniła braku formalnego skargi w wyznaczonym do tego terminie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skargę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący, domagając się jego uchylenia. Wskazali, że nie są prawnikami, składali skargę osobiście i byli pewni, że Sąd wzywa ich do uzupełnienia skargi z dnia 17 lutego 2018 r. o uzasadnienie i przesłanie uzupełnionej wersji w sześciu egzemplarzach, co uczynili pismem z dnia 29 kwietnia 2018 r. Uważali, że usunięcie braków tj. uzupełnienie skargi o uzasadnienie i nasłanie jej w sześciu egzemplarzach jest konieczne, tym bardziej, że ich skarga nie zawierała uzasadnienia i zobowiązali się do uzupełnienia skargi w tym zakresie. Podkreślili, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano liczby kopii pism jakie należało przedłożyć w celu prawidłowego złożenia odwołania (skargi). Wskazali, że skarga z dnia 29 kwietnia 2018 r. zawierała to samo co skarga z dnia 17 lutego 2018 r., została uzupełniona o uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami mogą być uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 P.p.s.a.). W myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13 (publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie ulega wątpliwości, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Istotą rozpatrywanej sprawy pozostaje zatem jedynie rozstrzygnięcie czy nadesłane przez skarżących pismo z dnia 29 kwietnia 2018 r. może zostać uznane za odpis wniesionej do sądu skargi z dnia 17 lutego 2018 r. W postanowieniu z dnia 9 stycznia 2012 r. sygn. akt II UZ 48/11, Sąd Najwyższy podkreślił, że odpis pisma to jedynie kolejny egzemplarz, który jest zgodny z oryginałem, przy czym nie ma znaczenia, czy jest to kopia maszynowa, kserokopia, czy wydruk komputerowy. Jak zaznaczył Sąd Najwyższy, podstawowym wymogiem odpisu pisma procesowego pozostaje jego zgodność, tj. wierność treści z oryginałem. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż zarządzenie wzywające skarżących do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi nie zostało wykonane. Nadesłane przez skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo z dnia 29 kwietnia 2018 r. w żadnym wypadku nie może być potraktowane jako odpis uprzednio złożonej skargi, już choćby dlatego, że w zasadniczy sposób różni się treścią od złożonej do Sądu skargi. Pismo to posiada uzasadnienie zarzutów, którego skarga z dnia 17 lutego 2018 r. nie zawierała. W tej sytuacji trafnie przyjął Sąd I instancji, iż nie można przyjąć, że skarżący wywiązali się z obowiązku nadesłania odpisów skargi. Nadesłane pismo, mające być odpisem, czyli wiernym odwzorowaniem w dowolnej technice pierwotnie złożonego pisma, w istocie było odrębnym pismem, ponieważ nie ulega wątpliwości, że jego treść zawierała uzasadnienie zarzutów, czego w skardze nie było. Okoliczność błędnego zrozumienia wezwania przez skarżących nie będących prawnikami oraz mylne ich przeświadczenie o konieczności uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie skargi z uzasadnieniem nie zmienia oceny, że wezwanie sądu było w swej treści jednoznaczne i należało nadesłać odpisy skargi z dnia 17 lutego 2018 r. Odpisu nie stanowi pismo zbliżone treściowo do oryginału, jedynie w części nawiązujące do treści oryginału. Odpis pisma to identyczny co do jego treści egzemplarz wykonany w dowolnej technice kopiowania. Podkreślenia wymaga, iż skoro obowiązek dołączania odpisów pism procesowych (m.in. skargi) pozwala na doręczenie ich pozostałym stronom postępowania, w celu umożliwienia im ustosunkowania się do tych pism oraz obrony swoich praw, to przesłanie do Sądu zamiast odpisów skargi pism o innej treści niweczy ten zamysł ustawodawcy uniemożliwiając nadanie skardze dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.