II OZ 920/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1664/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1664/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji. Sąd wskazał, że skarżący złożył do WSA w Warszawie skargę w przedmiotowej sprawie w dniu 22 czerwca 2016 r., przy czym zaskarżone postanowienie zostało mu doręczone w dniu 9 maja 2016 r. W dniu 16 sierpnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który następnie postanowieniem Sądu z dnia 25 października 2016 r. został rozpoznany odmownie. Następnie WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 24 stycznia 2017 r. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 25 października 2016 r. bowiem wpis od zażalenia na to postanowienie został uiszczony z przekroczeniem ustawowego terminu. W piśmie z dnia 24 lutego 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 24 stycznia 2017 r. (powinno być z dnia 25 października 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 24 stycznia 2017 r. (powinno być 25 października 2016 r.). Sąd mając na uwadze treść art. 53 oraz art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwanej dalej P.p.s.a.) wskazał, że należało wniesioną w niniejszej sprawie skargę odrzucić bowiem została ona złożona w dniu 22 czerwca 2016 r. a zatem po upływie terminu, którego koniec przypadał na dzień 8 czerwca 2016 r. Ponadto termin do wniesienia skargi nie został skarżącemu przywrócony o czym świadczy prawomocne postanowienie z dnia 25 października 2016 r. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarżący złożył skargę po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, co obligowało Sąd do jej odrzucenia jako spóźnionej w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Skarżący w zażaleniu zaskarżył powyższe postanowienie w całości i wniósł jego zmianę poprzez przyjęcie skargi do rozpoznania. Zarzucił naruszenie konstytucyjnej zasady dostępu do sądu. Skarżący uważa, że postanowienie jest zbyt rygorystyczne. Nie uwzględnia rzeczywistych sytuacji życiowych, które usprawiedliwiają opóźnienie czynności prawnych bez winy skarżącego. Brak winy uzasadnia nawał pracy w związku z zakończeniem roku szkolnego. Jest nauczycielem muzyki i z doświadczenia życiowego wiadomo, że to na takim nauczycielu spoczywa największe obciążenie zorganizowania zakończenia roku szkolnego. Stosując instytucję przywrócenia terminu należy uwzględniać specyfikę każdego zachowania w konkretnych okolicznościach. Skarżący uważa, że powoływanie się na orzecznictwo sądowe, które nie jest kazuistyczne i wprowadza jedynie ogólne zasady, stanowi brak własnej inicjatywy i samodzielności sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Z powołanych przez Sąd przykładów orzeczniczych nie wynika, zdaniem skarżącego, że nauczyciel muzyki przed zakończeniem roku szkolnego, mimo nawału pracy związanego z zakończeniem roku ponosi winę za niedotrzymanie terminu skierowania skargi do sądu. Skarżący uważa, że Sąd zamiast dokonać merytorycznej kontroli orzeczenia administracyjnego skupił się na tym jak negatywnie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu. W jego ocenie konieczne jest zmienić interpretację przepisów o przywróceniu terminu i dokonywanie oceny przyczyn usprawiedliwiających przekroczenie terminów do wniesienia skargi ze zrozumieniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Gdy strona uchybiła terminowi do jej wniesienia Sąd odrzuca taką skargę, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji zostało skarżącemu doręczone w dniu 9 maja 2016 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru z akt administracyjnych. W związku z tym 30 dniowy termin do wniesienia skargi na ww. postanowienie upływał w dniu 8 czerwca 2016 r. Skarga została wniesiona 22 czerwca 2016 r. więc już po upływie ustawowego terminu. Zauważyć należy, że skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi ale postanowieniem z dnia 25 października 2016 r. wniosek ten został rozpatrzony odmownie a wniesione od tego postanowienia zażalenie postanowieniem z dnia 24 stycznia 2017 r. zostało odrzucone z uwagi na nieuiszczenie wpisu od zażalenia w wyznaczonym terminie. Skarżący nie zakwestionował postanowienia o odrzuceniu skargi (nie wniósł zażalenia) a jedynie wniósł wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 25 października 2016 r. Wniosek ten rozpatrzono odmownie. Tym samym postanowienie z 25 października 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi stało się prawomocne a w konsekwencji spowodowało to, że termin do wniesienia skargi nie został przywrócony. Skoro tak to stwierdzić należało, że termin ten upłynął w dniu 8 czerwca 2016 r. a skarga podlega odrzuceniu jako spóźniona. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że Sąd I instancji postąpił prawidłowo odrzucając wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako wniesioną z uchybieniem wyznaczonego terminu w myśl art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Podniesione w zażaleniu argumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy bowiem odnoszą się one do instytucji przywrócenia terminu, która nie była przedmiotem skarżonego postanowienia z dnia 23 maja 2017 r. Należy uznać, że nie miało miejsca naruszenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Prawo do sądu nie zostaje naruszone poprzez stosowanie przepisów regulujących określone postępowanie przed sądem w tym przypadku sądem administracyjnym. Gdyby skarżący dotrzymał terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to jego skarga, przy spełnieniu pozostałych wymogów określonych przepisami P.p.s.a., została by poddana merytorycznej kontroli. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.