II OZ 947/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. C. – C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt SA/Rz 1961/03 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie z wniosku D. C. – C. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 1961/03 w sprawie ze skargi D. C. – C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 30 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: oddalić zażalenie Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt, sygn. akt II SA/Rz 1961/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę D. C. – C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 30 października 2003 r. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu 27 lutego 2006 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku podając, że w okresie od 9 grudnia 2005 r. do dnia 24 lutego 2006 r. leczyła się w poradni kardiologicznej i z tej przyczyny nie była w stanie podejmować jakichkolwiek decyzji. Do wniosku dołączyła zaświadczenie lekarskie. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, odmówił przywrócenia skarżącej terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd powołując art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa" stwierdził, iż do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: uchybienie terminowi, brak winy, ujemne skutki spowodowane uchybieniem, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, oraz dokonanie uchybionej czynności równocześnie z wnioskiem. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się skarżąca nie znajdują potwierdzenia. Sąd nie kwestionuje choroby skarżącej lecz powoływaną przez nią niemożność podejmowania w jej wyniku żadnych czynności. Choroba może uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu jedynie wówczas, gdyby pozostawała w bezpośrednim związku z uchybieniem terminu. Wprawdzie z zaświadczenia lekarskiego wynika, iż w powołanym okresie nie była ona w stanie podejmować żadnych decyzji, jednakże jak wynika z rachunków przedstawionych przez skarżącą w dniu 6 stycznia 2006 r. dokonywała opłat. Okoliczności te podważają więc wiarygodność twierdzeń o niezdolności do podejmowania jakichkolwiek decyzji w okresie wskazanym w zaświadczeniu lekarskim. Jeżeli skarżąca samodzielnie lub przy pomocy innych osób była w stanie podejmować czynności związane z uregulowaniem rachunków, to poza dyskusją pozostaje fakt, iż mogła przy pomocy środków komunikowania osobiście lub za pośrednictwem członków rodziny zasięgnąć informacji, co do zapadłego orzeczenia. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie podnosząc, iż wbrew twierdzeniu Sądu nie ona była zdolna, jak wskazuje zaświadczenie lekarskie, do podejmowania jakichkolwiek działań, natomiast opłat nie dokonywała samodzielnie, ponieważ podczas choroby korzystała z pomocy osób trzecich przy wykonywaniu podstawowych czynności. Nie dotyczyły one jednak czynności wymagających wiadomości specjalistycznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, iż kwestionowany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie był wyrokiem oddalającym skargę. Ma to znaczenie w sprawie, ponieważ zgodnie z brzmieniem art. 141§2 ppsa w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się tylko na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku w przypadkach, które w niniejszej sprawie nie zaistniały. Z art. 142§1 ppsa wynika natomiast, że sąd nie doręcza stronom z urzędu wyroku, którego uzasadnienie sporządza się na wniosek jak również nie doręcza wyroku oddalającego skargę ogłoszonego na rozprawie. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w niniejszej sprawie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku został skierowany do Sądu z uchybieniem ustawowego terminu i z tego powodu nie mógł być uwzględniony. Stosownie do art. 85 ppsa., czynność dokonana przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Według przepisu art. 86 ppsa, sąd przywraca termin do jej dokonania na wniosek strony jeżeli strona wykaże, iż uchybienie terminu nie nastąpiło z jej winy. We wniosku tym należy wykazać, że niedotrzymanie terminu do dokonania czynności, nie wynikało z niedbalstwa, lecz spowodowane było przeszkodą, która nie mogła być przez stronę w danym czasie usunięta. Wniosek taki należy złożyć w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny niedotrzymania terminu. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy . Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć on miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Zaświadczenie lub zwolnienie lekarskie nie jest generalnym potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza bowiem ono możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę (np. sporządzanie wniosku) i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika. W sprawie niniejszej przedłożone przez skarżącą zaświadczenie lekarskie nie stwierdza choroby obłożonej, a zwłaszcza choroby wymagającej hospitalizacji, która uniemożliwiałaby dopełnienie czynności. Z zaświadczenia lekarskiego nie wynika, że skarżąca musi leżeć i nie ma możliwości dokonać koniecznych czynności we własnym zakresie związanych z zachowaniem terminu. Posłużenie się innymi osobami przy dokonywaniu opłat potwierdza też, jak to słusznie przyjął Sąd I instancji, że skarżąca mogła ponadto skorzystać z pośrednictwa tych osób przy dokonywaniu czynności procesowych. Z tej przyczyny orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa. .