II OZ 949/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 19 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 170/08 w zakresie przyznania H. B. T. prawa pomocy w sprawie ze skargi H. B. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zobowiązania do złożenia projektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 170/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał skarżącemu H. B. T. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, stwierdzając, że sytuacja życiowa i majątkowa skarżącego jest trudna i nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania. Jak bowiem wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy, jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego rodziny jest renta inwalidzka skarżącego w kwocie 626 zł. W zażaleniu na powyższe postanowienie uczestniczka postępowania W. P. podniosła, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe nie tylko z żoną i córką, lecz także z synem i synową, którzy zatrudnieni są w ramach umowy o pracę, ponadto córka skarżącego pracuje w zakładzie "[...]", żona pobiera świadczenie z ZUS, skarżący dorabia jako stróż w pobliskich tartakach i jest posiadaczem maszyn rolniczych oraz dwóch samochodów osobowych. W odpowiedzi na zażalenie skarżący zarzucił, że twierdzenia zażalenia są nieprawdziwe, a w załączeniu przedstawił dokumenty na potwierdzenie swojej sytuacji życiowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przy odpowiedzi na zażalenie skarżący przedstawił oświadczenia oraz dokumenty, które wskazują, że faktycznie znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i potwierdzają wcześniejsze oświadczenia skarżącego składane w toku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Należy również zauważyć, że skarżący składając wniosek o przyznanie prawa pomocy podpisał oświadczenie o świadomości treści art. 233 § 1 kodeksu karnego o odpowiedzialności za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy. W świetle powyższego nie można uznać gołosłownych twierdzeń podnoszonych w zażaleniu za miarodajne i skutkujące uchyleniem postanowienia Sądu I instancji z dnia 4 czerwca 2008 r. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.